Altijd je oren spitsen, als het woord staatsveiligheid valt.

STEUN RO

Ome Roon gniffelt. Heeft ie ze toch mooi op de kast gekregen, die Kamerleden. Ha, hij weet al lang precies waar hij die bezuinigingen op de AIVD vandaan gaat toveren, dat heeft de minister een week of wat geleden op de achterkant van een bierviltje uitgerekend. Want dat kan deze bêta wel, rekenen. Maar daarmee gaat hij ze lekker niet wijzer maken. Staatsveiligheid enzo…

Ergens heb ik wel sympathie voor Plasterks zwijgen. En laat dit de plek zijn om ook eens een pluim uit te delen. Er gaat een grote bak geld naar onze gleufhoeden, een bak die met elke aanslag (11 september, Fortuyn, Madrid, Van Gogh) in omvang toenam. Volkomen begrijpelijk. De effectiviteit is per definitie lastig meetbaar, omdat successen buiten zicht blijven, voorzover ze überhaupt toegeschreven kunnen worden aan de geheime dienst.

Onervaren

Ik bedoel, bewijs maar eens dat je een aanslag verijdeld hebt. Het zijn de fouten die altijd de aandacht zullen trekken. Wat me meer heeft gestoord is dat die blunders, zoals rond de moord op Van Gogh, in de politieke verantwoording weggemoffeld zijn en veel details pas later naar buiten sijpelden. Zoals dat de dienst een onervaren analist op het dossier van de Hofstadgroep had gezet, op een moment dat de ernst van die dreiging toch bekend had moeten zijn.

Of het ijzingwekkende gegeven, onthuld door De Telegraaf en bevestigd in De Pers, dat een operateur van de dienst exact vijf jaar na de daad van Mohammed B. zelfmoord pleegde, waarschijnlijk (mede) uit frustratie dat zijn waarschuwingen destijds niét gehoord zijn.

Wolven

Niettemin, we kunnen niet zonder. Het is een van de paradoxen van de transparante rechtsstaat, dat de lieve democratische schaapjes een herdershond nodig hebben die ze beschermt tegen de wolven die ze willen verscheuren. En die dat bij voorkeur in het donker doet, met methoden die ook niet altijd het daglicht zouden kúnnen verdragen.

Het gevaar is wel dat de schaapjes zo vergeetachtig of misschien wel opportunistisch zijn, dat de dreiging die in de spotlights staat ook meteen als de gevaarlijkste wordt gepercipieerd. Dus hoeft de minister nu de crisis een aanslag doet op het budget slechts het sleutelwoord uit te spreken, namelijk dat hij de Syrië-gangers in de smiezen blijft houden.

Eminent

Op zichzelf is dat terecht. Bovendien is de informatiepositie in het islamitische extremisme van eminent belang in de relatie met andere Westerse diensten, waarmee zaken wordt gedaan volgens het principe quid pro quo. Geen gymnasiastengrap, gewoon “iets voor iets”: je krijgt alleen informatie van buitenlandse zusterdiensten als je zelf ook wat te bieden hebt.

Maar daar houdt mijn sympathie ook wel op en begint die voor de Kamer. Binnen de kaders van de wet zoekt de dienst, zelf uit hoe er onderzocht wordt, maar het wát is en blijft het voorbehoud van het parlement, ofwel van ons allen. Daar kunnen we open over zijn, zonder bang te zijn dat terroristen vervolgens precies dat gaan doen wat het minste in het blikveld ligt, alsof een jihadi opeens een dierenactivist zou worden…

En dan komen de vraagtekens al snel.

Moskeeën

Want hé, hoe zat het ook alweer met, zeg bijvoorbeeld, extreem-rechts? Namen incidenten uit die hoek jaren op rij af, wie nu de aanslagen op moskeeën in ogenschouw neemt en de uiterst agressieve taal die soms op websites geuit wordt richting alwat islamitisch is, die klinkt het niet bepaald als verstandig in de oren om dat te verwaarlozen. Verfbommen en brandbommen lopen makkelijk uit in een zwaarder kaliber.

Zeker sinds de gruweldaad van Anders Breivik, wiens ideologische onderbouwing van het anti-islamitische terrorisme nog het meest angstwekkend is, omdat het altijd de (schijnbare) kracht van de argumentatie is die voor radicalisatie gevoeligen vervoert tot de uiterste consequentie. Gezien het enthousiasme dat Breivik ten deel zou vallen van aanhangers, ook uit andere landen, lijkt me die dreiging bij uitstek iets voor ónze herdershond.

Tenzij generaal Plasterk liever alleen de opvallendste oorlog vecht.

Meer van Peter Wierenga? Neem een abonnement!

    Journalist en columnist. Schrijft over alwat voor zijn pen komt, van Haagse politiek tot terrorisme. Beukt er graag op los met de filosofenhamer. Classicus en volgeling van Dionysus, liefhebber van spot en ironie, slaat nooit een cappuccino af.