Sommige mensen hebben meer ruimte nodig. Je komt ze tegen op onvermoede momenten.

Dichters in de Prinsentuin, de jaarlijks terugkerende manifestatie in juli, biedt precies wat je je ervan voorstelt. Terwijl het moderne leven aan gene zijde haar drukke gang gaat, laven wij ons in het ommuurde lusthof in de Groningse binnenstad aan dichters. Dat klinkt wat archaïsch en dat is precies de bedoeling. Dichters in de Prinsentuin is een tijdloos evenement waar ze de komende eeuwen hopelijk niets aan veranderen.

Al dringt de buitenwereld zich wel steeds nadrukkelijker op. Zo heb ik het idee dat de Kattenhage, de hellende straat van de Turfsingel richting Grote Markt, almaar populairder wordt bij motorrijders. Vooral bij mannen die tussen de hoge muren van de smalle straat graag even extra het gas opendraaien om het gebrul te kunnen voelen van het machtige wapen dat zich tussen hun benen bevindt.

Maar goed dat zijn zij, de anderen. De dichter pauzeert, laat de geparfumeerde testosteronwalm voorbijvliegen en wegsterven, en gaat rustig verder.

Schrijft en fotografeert sinds 1998 voor kranten, tijdschriften en online. Maakt graag lange reportages, waarbij hij uiteenlopende mensen voor langere tijd volgt. Dat kunnen sporters of muzikanten zijn, maar ook drugsverslaafden tijdens een Lourdes-reis. Publiceerde de boeken "Onder Marokkanen" (2006), "Bezeten" (biografie over Ton Boot, 2009) en Rock City - Verhalen uit muziekstad Groningen (2017). Won in 2014 de Groninger Persprijs . Woont en werkt sinds 2006 in Groningen.