Columnist Roos Schlikker fileert het nieuws. Soms met een scalpeltje, vandaag met een hakbijl.

STEUN RO

Wie is de grootste hufter?

De vader die zegt dat hij leeft ‘van gebakken lucht’ en zo weinig verdient dat hij geen alimentatie kan betalen?

Of de moeder die haar kinderen opstookt tegen diezelfde pa?

In het televisieprogramma Het is wel je kind dat gisteren zijn première beleefde stonden volkszanger Roy en zijn ex Bianca star tegenover elkaar. Woedende blikken, verwrongen monden, Roy die toegaf de fel blauw beoogschaduwde moeder van zijn kroost het liefst ‘een paar knallen voor haar gezicht’ te willen geven.

Het was allemaal niet fraai, zoals dat nooit bij vechtscheidingen is. Als kijker diende je je heen en weer te laten slingeren tussen sympathie en antipathie voor beiden, want allebei waren ze uiteindelijk zowel dader als slachtoffer in deze situatie.

Maar op de vraag wie gisterenavond de grootste hufter was, is maar één antwoord mogelijk: SBS 6.

Papadoosje

Deze week dient de rechtszaak tegen RTL dat pesters met een verborgen camera filmde. Geen sympathieke televisie inderdaad. Maar als er over een programma nu moord en brand geschreeuwd moet worden, dan is het over Het is wel je kind.

Een show waarin kinderen met een microfoon onder de neus wordt gevraagd: ‘Mis je je vader? Vertel eens? En hoe ben jij als je verdrietig bent?’. Zielig muziekje, een achtjarig meisje dat vertelt een ‘papadoosje’ te hebben waarin ze spulletjes van haar vader bewaart, een camera die een close-up neemt van haar veel te serieuze sproetenkoppie.

De exploitatie van het leed ging maar door. Ouders die de alimentatiekwestie in een interview bespreken waar de kinderen naast staan. Kinderen die wordt gevraagd een videoboodschap voor papa in te spreken of een mooie brief te schrijven, die uiteraard vervolgens voorgelezen wordt. En dan de hereniging met hun papa die ze al zo lang niet hebben gezien. Aanzwellende vioolmuziek, uitgebreid inzoomen op het kindergezicht dat zich met de ogen gesloten veilig waant in haar vaders armen.

Niks veilig. 400.000 mensen keken mee. We zagen het disfunctionele gezin waar de kinderen in opgroeiden, de ouders die zich niet konden beheersen, we kregen een kijkje in het trauma van een jeugd. Intiemer kan het niet.

Tranentrekmachine

Dat ouders elkaar de keet uitvechten is verschrikkelijk. Maar dat SBS ze een platform biedt en gretig kindertranen filmt onder het motto ‘hulptelevisie’ en ‘wij zijn er om jullie te helpen’, is het meest verschrikkelijke. Ouders doen hun kinderen soms afschuwelijke dingen aan en verdedigen dat met het argument dat het toch het beste voor het kind is (‘Hij mag papa niet meer zien, dat is beter voor hem’). SBS bedient zich van hetzelfde mechanisme. Het stelt zich op als de redder in nood, maar is in feite een trantentrekmachine die daar kleine jongens en meisjes voor inzet die geen flauw idee hebben wat het effect is van die enorme camera op hun smoel. Hufteriger wordt het niet.

Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.