Geen Zwarte Piet, Kleurpiet of Regenboogpiet, maar Schijnpiet. Firoozeh Farjadnia blikt terug op de zwartepietendiscussie.

Elke jaar rond deze tijd, schijnt het weer. Eerst heel zachtjes en kort, dan langzaam heftiger en langduriger. Mijn pijn bouwt op, totdat ik er ’s nachts wakker van wordt. Met een hand op mijn wang loop ik naar de spiegel en kijk nauwkeurig of ik zwellingen zie. Ik zoom net zolang in totdat ik een verschil kan vinden tussen mijn rechterwang en de linker.

Vanaf dat moment is alle andere ellende van de baan — de halfdode cv-ketel, de lekkende wc-pot, de kapotte stofzuiger, de nog niet uitbetaalde correctie op mijn loon, de nog niet gevonden baan met uitzicht, mijn hoge werkloosheidsverzekering. Door de pijn kan ik niet eens aan de hoge tandartskosten denken, laat staan aan mijn ‘probleemouders’ of de hoge inflatie en lage waterstand in Iran.

Alles bevriest. Ik denk alleen nog maar aan mijn kies. Ik zie mijzelf in de tandartsstoel en mijn kiespijn wordt gelijk heftiger.