Bestsellerauteur Paolo Giordano (35) schuwt in zijn nieuwe roman De hemel verslindende actuele thema’s niet. Armoede, milieuproblemen, kapitalisme, (on)vruchtbaarheid – twintigers en dertigers hebben veel om hun hoofd over te breken. “Het vastomlijnde levensstramien waarmee we opgroeien vind ik verwurgend.”

Jonge mensen die hun weg moeten vinden in de wereld en moeten leren omgaan met pijn, verlies en verantwoordelijkheid – de Italiaanse schrijver Paolo Giordano wijdde daar al eerdere romans aan, zoals zijn De eenzaamheid van priemgetallen en Het menselijk lichaam. Zijn nieuwe boek De hemel verslinden volgt vier jongeren, wier levens met elkaar vervlochten raken. De Turijnse Teresa brengt haar zomers door bij haar oma in het zuidelijke Puglia. Ze leert de drie jongens van de nabij gelegen boerderij kennen, Nicola, Bern en Tommaso, die een heel andere en veel religieuzere opvoeding krijgen dan zij. Terwijl ze volwassen worden en zich ieder voor zich afvragen hoe ze hun eigen leven willen vormgeven binnen onze kapitalistische wereld, welke waarden ze belangrijk vinden, lopen de onderlinge vriendschappen averij op door verschillen in levensvisie, jaloezie en ingrijpende gebeurtenissen.

In een eerder interview zei je dat je voor elke roman een crisis nodig hebt. Wat voor crisis lag aan dit boek ten grondslag?

Giordano lacht. ‘In dit geval waren het er eigenlijk twee,’ bekent hij. ‘Het boek begint met een scène waarin Teresa ziet hoe de drie jongens zich uitkleden om stiekem in het zwembad bij haar huis te gaan zwemmen. Je kunt het uitkleden zien als een metafoor voor het afleggen van de laagjes om je heen. Ik miste het gevoel dat we allemaal wel kennen van toen we klein waren: dat je volkomen onbevangen en zonder enige terughoudendheid helemaal kon verliezen in een verhaal. Het vermogen om de wereld zo zonder voorbehoud tegemoet te treden, ben ik denk op een of andere manier ben verloren toen ik een jaar of 12, 13 was. En sinds ik natuurkundige en schrijver ben geworden, ben ik helemaal een stuk bedachtzamer en analytischer. Ik besefte dat als ik weer zo onbevangen wilde kunnen lezen, schrijven, léven, ik alles wat ik wist en had geleerd, en de bescherming die ik gaandeweg mijn leven had opgebouwd, moest proberen los te laten. Dat voelde als uitkleden, naakt worden. Uiteindelijk mondde dat uit in een verhaal over jonge mensen die de wereld voor het eerst ontdekken.’

Fotograaf Marc Brester en journalist Vivian de Gier kunnen met elkaar lezen en schrijven – letterlijk. Als partners in crime reizen ze voor diverse media de wereld over, voor recensies van de mooiste literatuur en persoonlijke interviews met de schrijvers die ertoe doen.