Genoeg van de doorwaakte nachten? Vergeet de dure adviezen en trek je eigen plan.

STEUN RO

‘Geen alcohol’, maande het meisje van de apotheek terwijl ze het potje pillen over de toonbank naar me toeschoof. Ik kon het niet geloven. ‘Helemaal niet?’, probeerde ik nog. ‘Nee!’, sprak ze streng, maar ik zag de aarzeling in haar ogen. Dat zouden we dus nog wel eens zien. Het waren maar gewone melatonine-tabletjes, weliswaar in een dubbele dosis, maar ik liet me de laatste pleziertjes in het leven niet zonder slag of stoot afnemen. En o ja, haastte ze zich te zeggen toen ik ze al in mijn tas had gestopt: ze worden niet vergoed en ze zijn nogal duur.

Tachtig cent per stuk, rekende ik snel uit toen ik weer op de fiets zat. Dat was een tegenvaller, juist omdat ik het hele offensief was begonnen om niet alleen verlost te worden van chronische rug-, schouder- en nekklachten, maar (misschien wel vooral) van torenhoge kosten.

Een fortuin had ik de afgelopen jaren uitgegeven aan fysiotherapeuten, krakers en masseurs, yogalessen en hulpmiddelen, bureauzadels, -krukken en -kussens. En dan heb ik alle gemiste sportlessen en niet-gewerkte zzp-uren nog niet meegerekend. Het laatste offensief was rampzalig geëindigd: Pilateslessen. De als pittig bekend staande oefeningen zouden mijn lichaam zo sterk maken dat ik weldra als een jonge godin het leven door zou dansen. ‘Na tien lessen moet je lichaam het echt merken’, had de juf voorspeld. Dat klopte, maar anders dan verwacht. Mijn lichaam was veranderd in een wrak. Mijn skelet voelde alsof het bij een tachtigjarige hoorde, ik bewoog als een houten klaas, kreeg spontaan blauwe plekken en werd steeds vaker overvallen door depressieve gedachten. Ik lag het liefst met een warme kruik plat in bed, verdoofd door twee paracetamol of zwaarder geschut.

Hier moest een einde aan komen.