We staan dan wel in de top drie van gelukkigste landen ter wereld, maar ik denk dat ik me in Nederland veel gelukkiger zou kunnen voelen dan ik me voel. Tijdens mijn verblijf in Salvador, de hoofdstad van de Braziliaanse deelstaat Bahia, leerde ik dat ik mijn leven anders moet inrichten: langzamer, bewuster, minder serieus, minder statusgericht en meer gezamenlijk. Wat leren de Bahianen mij in de “City of Happiness”?

STEUN RO

Een Braziliaanse verkoper sjokt voorbij met een kacheltje en een box met kaassticks in zijn handen. ‘Queijo queijo’, roept hij met een grote lach op zijn gezicht. Ik ben de enige Nederlandse toerist op het stadsstrand van Salvador, de Afro-Braziliaanse hoofdstad van de deelstaat Bahia. Een toerist steekt van onder zijn parasol zijn hand op. De verkoper slentert naar hem toe. Zingend opent hij de box, haalt er een kaasstick uit en laat die op het vuur smelten. Na enige tijd overhandigt de verkoper de stick. De toerist bedankt vriendelijk en kijkt vol verwachting naar zijn zojuist aangeschafte lekkernij. Als deze op is kijkt hij opnieuw om zich heen, op zoek naar een verkoper voor een biertje.

Niet alleen op het strand doen Bahianen het rustig aan. Ook op straat slentert iedereen op doods gemak op de welbekende Braziliaanse Havaianas, oftewel flipflops. Zelfs tijdens het werk en tijdens het dansen worden deze gedragen. Als ze niet al overbodig zijn, want sommige winkelmedewerkers lopen liever op blote voeten. Op geen enkele plaats waar ik kom maken mensen echt haast. Straatvegers maken her en der een praatje met voorbijgangers en caissières dromen weg onder het scannen van producten. Kunnen mensen nog relaxter zijn?

De volgende dag op hetzelfde stadsstrand. Marcelo hangt al een uur met zijn collega’s in het water. Hun werkdag begint pas om negen uur. Genoeg tijd dus om nog tussen het koraal te zwemmen, voor zich uit over de oceaan te kijken en een gesprek met een onbekende strandganger aan te gaan. Op deze manier ben ik mijn werkdag nog nooit begonnen. Die wordt eerder gekenmerkt door het snoozen van mijn mobiel en gehaaste inhaalmanoeuvres op de fiets door Amsterdam. In vergelijking met mijn leven lijkt het in Bahia altijd vakantie. Totdat Marcelo me vertelt dat hij meestal al om zes uur opstaat en rond zonsondergang weer van zijn werk thuiskomt. ‘Ik doe het rustig aan, maar ik sta nooit stil’, legt hij uit. Zijn ogen stralen rust uit. ‘Als het werk gedaan is, leg ik het naast me neer en zoek ik mijn vrienden op.’

Als schrijver, fotograaf en filmmaker duik ik in het schijnbaar gewoonlijke leven van de mens. Met name in het buitenland met Latijns-Amerika als favoriet. Ik combineer mijn analytische vermogen met mijn gevoel. Menselijkheid en ontmoetingen zijn belangrijke thema's in mijn laatste producties.