Lingerie en hoge hakken, alles heeft Iris geprobeerd. Maar haar man wil geen sex, al maanden niet meer.

Iris (42):

‘Wanneer ik de auto van mijn man op de inrit hoor begint mijn hart sneller te slaan, zelfs na zestien jaar huwelijk. Maar dat is niet uit blijdschap over zijn thuiskomst. Het is omdat ik mijzelf weer in mijn keurslijf moet dwingen. Dat van ‘gelukkige vrouw’.

Die vrouw ben ik niet. Al jaren niet meer, al weet niemand dat. Onze dochters niet. Onze familie en vrienden niet. Zelfs mijn man niet. Niet echt, tenminste. Alleen ik.

Mijn man kust me alleen als hij zich daartoe verplicht voelt. Nooit zegt hij dat hij van me houdt. ‘s Avonds ligt hij meestal onbeweeglijk naast me. Ik voel de warmte van zijn lichaam, het lichaam dat me net niet aanraakt. Overdag lukt het me nog redelijk om de knagende knoop in mijn binnenste te negeren. Daarvoor heb ik een speciaal mantra ontwikkeld:

‘Hij is een goede vader.’

‘Hij gaat tenminste niet vreemd.’

‘Je had het een stuk slechter kunnen treffen.’

Soms, als ik zwijgend naast hem lig, wens ik dat mijn gevoelens vloeibaar zouden kunnen worden. Dat ze zonder mijn lippen te hoeven passeren buiten de oevers van mijn lichaam zouden treden, en ik hem kon overspoelen met de bittere cocktail van wrok, verdriet en verlangen die in mijn maag brand. Dan zou hij zijn hoofd niet meer weg kunnen draaien. Me niet meer kunnen wegwuiven alsof ik een lastig insect was. Of – wanneer hij een slechter humeur heeft – me toebijten dat ik niet zo moet zeuren.

Mijn man heeft me al maanden niet aangeraakt of zelfs maar zijn arm naar me uitgestrekt. Mijn eigenwaarde is steeds meer afhankelijk van de keren dat hij dat wel doet. Wanneer het al gebeurt, die paar keer dat hij besluit me een kruimel toe te werpen, vermijdt hij bepaalde gedeelten van mijn lichaam.

Zijn kussen, altijd net naast mijn mond, zijn die van een ver familielid die je een of twee keer per jaar op een verjaardag ziet. Ongemakkelijk. Onwillig. ‘Laten we dat maar direct doen, dan is het uit de weg.’

Op die momenten voel ik me extra waardeloos. Onaantrekkelijk. Wanneer ik in het verleden, toen ik nog de hoop had de situatie te kunnen veranderen, het onderwerp ‘sex‘ ter sprake bracht beschuldigde hij me ervan drama te creëren. Ik zocht ‘problemen die er niet waren’, zei hij.

Tegenwoordig houd ik gewoon mijn mond. De meeste dagen wens ik in stilte dat ik simpelweg de deur uit zou kunnen lopen, het tuinhek uit, en verdwijnen.

Ik heb het gevoel dat ik alles heb geprobeerd. Ik heb lieve briefjes in zijn jas gestopt, maar hij liet me zelfs nooit weten dat hij er een van had gelezen. Soms vond ik ze terug. Een achteloos verfrommeld propje, in het zijvak van zijn auto of de papierbak van zijn kantoor.

Balconette BH

Ik kocht lingerie die ik normaal nooit zou dragen. Een zwart kanten setje. Een balconette BH waarin mijn borsten lagen gepresenteerd als rijp, glanzend fruit. Pak me. Eet me. Ik sloeg drie glazen port achterover voordat ik de slaapkamer in durfde te lopen. Heupwiegend, mijn ogen en lippen zwaar aangezet. Misschien zou hij het wel kunnen als ik op een ander leek.

Die avond keek hij tenminste naar me. Helaas niet op de manier die ik voor ogen had. Ik zag iets wat ik nog het beste kan omschrijven als ‘paniek’ in zijn ogen flitsen. Dat was net voordat hij meewarig begon te lachen.

‘Liefje toch..dat is toch helemaal niets voor jou? Jij hebt dat helemaal niet nodig. Ik vind je puur natuur veel mooier.’ Omdat hij zag hoe ongemakkelijk ik me voelde riep hij me bij zich in bed. Dat was de laatste keer dat we sex hadden, nu zeven maanden geleden. Waarschijnlijk omdat hij voelde dat hij er met goed fatsoen niet onderuit kon. En omdat hij me niet wil kwetsen.

Het was mechanisch en snel voorbij. Erna viel hij in slaap en heb ik een potje gehuild in de badkamer.

Natuurlijk heb ik alle mogelijkheden overwogen. Is er een ander? Vindt hij me niet meer aantrekkelijk? Ik heb geprobeerd te praten over het waarom. Waarom mijn man geen sex meer met mij wil. Maar een antwoord kreeg ik niet.

Een keer heb ik het gezegd: ‘Ik heb het gevoel dat we uit elkaar gegroeid zijn. Misschien is het beter als we uit elkaar gaan.’

Hij snapte er niets van. ‘Ik begrijp het niet, we hebben het toch goed samen?’ zei hij, vertwijfeld. Dat klopt, we hebben het goed. Ik heb geen stress, geen geldzorgen, een mooi huis en we gaan drie keer per jaar op vakantie. En het belangrijkste: mijn man is een goede vader voor onze twee dochters. Ik heb alles wat een vrouw kan wensen. Dus waarom doet het dan zo intens veel pijn dat mijn man niet naar me lijkt te verlangen? Waarom voel ik me zo eenzaam? Waarom heb ik sex zo hard nodig om me goed te voelen over mezelf?

Als je de buitenwereld moet geloven is het vaak de man die afgewezen wordt. Om me heen hoor ik vaak vrouwen klagen over dat hun man weer ‘wil’. Over zin maken, omdat dat goed is voor je relatie. En dan is er de media; je kunt geen blad openslaan of er staat wel een artikel in waarin een of andere deskundige uit de doeken doet hoe je het vuur in de slaapkamer weer kunt oppoken. Alsof alle mannen hun vrouwen rond de eettafel achterna zitten met een permanente erectie in hun broek. De boodschap is duidelijk: Mannen hebben zin, vrouwen hebben hoofdpijn. En dan is er mijn huwelijk.

Als ik terugkijk op de tijd dat we elkaar net kenden, denk ik dat hij toen al minder fysiek ingesteld was dan ik, maar de jaren voordat onze eerste dochter werd geboren werd dat verschil gecompenseerd door de spanning van het nieuwe, het onbekende. En misschien wel door zijn natuurlijke inschikkelijkheid waardoor hij aan mijn behoefte tegemoet kwam.

Jong gezin

Na de geboorte van onze dochter werd het fysieke contact minder. Aanvankelijk weet ik dat aan de stress en drukte die het hebben van een jong gezin met zich meebracht. Ik dacht dat het vanzelf wel weer beter zou worden, maar dat gebeurde niet.

Toen de meisjes groter werden nam ik de rol van initiator op me. Ik moest wel, want anders zou er helemaal niets meer gebeuren. Uiteindelijk begon het me op te breken om steeds degene te zijn die het initiatief moest nemen. Het maakte dat ik me kwetsbaar voelde, vooral omdat hij me steeds vaker afwees. De discussies over ons sexleven, of het gebrek daaraan, begonnen me uit te putten. Keer op keer bleef ik vragen en analyseren en steeds vaker zei hij me dat alles vanzelf goed zou komen, als ik hem niet zo op de huid zou zitten.

 

Je zou kunnen zeggen dat ik, door het los te laten, in mijn eigen val ben getrapt. Vanaf het moment dat ik ophield te praten over mijn onvervulde verlangens ging hij er blijkbaar vanuit dat ik wel tevreden was met ons sexloze bestaan. En ik voelde me ook steeds ongemakkelijker om het onderwerp aan te roeren. Het gaf me het gevoel dat ik vies was, Oppervlakkig.

Met vriendinnen praat ik hier niet over. Ik houd mezelf voor dat dat uit loyaliteitsgevoel naar mijn man is. Ik wil hem niet afvallen. Of misschien is het wel uit schaamte. Ik voel me soms schuldig dat ik zoveel waarde hecht aan iets dierlijks als sex, terwijl om ons heen mensen uit elkaar gaan door affaires, failliet gaan of ernstig ziek worden.

Misschien zou ik de situatie beter kunnen handelen als hij toe zou geven dat er een probleem is. Dan zouden we samen kunnen zoeken naar een oplossing. In een normaal huwelijk kan een koppel ruzie maken, en daarna sex hebben om de negatieve gevoelens te verdrijven. Daarvan voel ik me beroofd. Ik heb een partner die voor mij en onze kinderen zorgt, maar ik heb geen geliefde. Het is zoveel meer dan het gebrek aan sex. Het is het gevoel gewild te zijn door de man aan wie ik me heb verbonden.  De laatste tijd veranderd mijn verdriet over zijn voortdurende stilzwijgende afwijzing steeds vaker in woede en wrok. ‘Huichelaar’ schiet het door mijn hoofd als we een etentje met vrienden hebben, en hij zijn arm om me heen slaat.

Ik vlieg soms bijna tegen de muren op. Ik wil worden aangeraakt, met elke vezel van mijn lichaam. Ik kijk steeds meer naar andere mannen, iets wat ik eigenlijk nooit heb gedaan. Het zou me bijna opluchten als hij ook naar een ander keek. Soms probeerde ik hem zelfs uit te lokken. ‘Kijk, is dat geen mooie vrouw?’ Maar altijd haalt hij zijn schouders op.

Heel soms, als we in het donker naast elkaar liggen, voel ik ineens zijn hand die de mijne zoekt. Vreemd genoeg altijd net op de momenten dat ik zeker weet dat ik het niet langer vol ga houden. Dan is het net alsof hij wil zeggen: ‘Het komt wel goed. Houd nog even vol.’

Maar hij zegt het niet echt. Dus misschien beeld ik me dat maar in.’

De mensen op de foto zijn modellen

Freelance Journalist voor o.a. LINDA. , Viva, Grazia, Veronica Magazine, Margriet, VROUW en en (web)content creator voor o.a. VODAFONE en Sanoma Marketing Partnerships. Online magazine met human interest verhalen: www. BLOOM-Magazine.nl Voor mijn volledige profiel: zie LinkedIn. $twitter.xrptipbot.com/Vivscontent