Vroeger bemoeiden dominees en pastoors zich met roklengtes en hoeveelheden lippenstift of mascara. Nu zijn het digitale “bodyshamers” en imams die moord en brand schreeuwen als iets ze niet bevalt. Lichaamsbedekking voor vrouwen is bedacht door (jaloersige) mannelijke reli-wijsneuzen en dan zijn het de vrouwen die de boetes uitgeschreven krijgen vanwege het aanhebben van een boerka of vanwege het níet aanhebben van een bikinibovenstuk. Hier klopt iets helemaal niet.

STEUN RO

Afgelopen zomer op het Franse strand van Sainte-Marie-la-Mer, bij Perpignan. Drie vrouwen die topless aan het zonnen zijn wordt door agenten gevraagd om zo snel mogelijk hun bovenlichaam te bedekken. De dienders, een man en een vrouw, doen dat op dringend verzoek van een gezin met kinderen dat een eindje verderop zit en dat zich kennelijk ongemakkelijk voelt bij het zien van blote vrouwenborsten. Felle discussies op sociale media waren het gevolg. De minister van Binnenlandse Zaken in Frankrijk (het land van maîtesses en hijgzangeressen) verdedigde op Twitter het recht op blootsborsts zonnebaden. Deze Gérald Darmanin is teleurgesteld in het optreden van de politie. “Vrijheid is een kostbaar goed. En het zou normaal zijn als de autoriteiten hun fouten toegeven.”

Free the nipple
Amerikaanse vrouwen stapten vorig jaar naar het hoogste rechtsorgaan in hun land. Zij willen net als mannen in het openbaar hun ontblote bovenlijf kunnen tonen. ‘Free the Nipple’ is hun motto in een juridisch gevecht dat al jaren bezig is. De beweging vindt het verbod op topless gaan discriminerend, omdat mannen wel zonder shirt mogen lopen. Bovendien zouden deze voorschriften het beeld versterken dat vrouwen seksuele objecten zijn. Het hooggerechtshof van New Hampshire verwierp de klacht, waarmee het een signaal afgaf dat de wet mannen en vrouwen inderdaad ongelijk behandelt. Het in het openbaar laten zien van een vrouwenborst heeft altijd een seksuele ondertoon, vindt het hof. Raar in een zo christelijke natie als de USA. Borsten zijn toch door de Schepper bedoeld om baby’s te voeden?

Borsten bloot, handel dood
‘Borstvoeding is toegestaan tijdens vluchten. Echter, om er zeker van te zijn dat alle passagiers met verschillende achtergronden zich aan boord comfortabel voelen, kan het voorkomen dat we een moeder verzoeken om zichzelf te bedekken tijdens de borstvoeding als medepassagiers zich er niet prettig bij voelen.’ Met deze tweet van de KLM vorig jaar vlamde de discussie over je kind voeden in het openbaar ook maar weer eens op. Zowel de voorstanders als de tegenstanders van deze zo oud als de mensheid zijnde levensbehoefte, wilden het allemaal zo snel mogelijk in een wet vervatten. ‘Borstvoeding moet’ blert de moedermaffia enerzijds. ‘Ik hoef het niet te zien’, roepen veel (voornamelijk) mannen anderzijds. Ik heb ‘nieuws’ voor beide kampen: of een vrouw haar kind met de fles of de borst voedt, is háár keuze en mannen: er zijn ongelooflijk veel dingen die ik in een vliegtuig of elders van jullie liever nooit zou zien.

Niet te bedekt, ook niet te bloot
Terug naar de Fransen. Aan de luxe, witte stranden van de Côte d’Azur mag je sinds een aantal jaar geen boerka-achtige gewaden aan. Daarentegen mag topless zonnen inmiddels alleen nog op bepaalde (afgeschermde) stroken. Waarom gaat het toch altijd over het uiterlijk van vrouwen? Waarom moet er voor vrouwen altijd bepaald worden hoeveel centimeters stof ze op welke plek moeten dragen?

Vuilniszak
Maar ik zal beide voeten dwars zetten als er door het islam- of bevindelijk gereformeerde volk geknaagd wordt aan de door onze moeders en grootmoeders verworven rechten van vrouwen, LGTBQ’s of medemensen van welke kleur dan ook. En ja: ik vind de boerka een teken van pertinente vrouwenondrukking, want het is het onzichtbaar maken van een vrouw. Wat zeg ik? Haar reduceren tot een vuilniszak!

Wat is respect?
Maar om nou te eisen dat je in bikini of badpak van bepaalde afmetingen in zee of zwembad moet, is echt een brug te ver. Komt er dan een soort van digitaal metertje dat wethandhavers kunnen gebruiken om te checken of een vrouw te bloot of te aangekleed is? Met dit soort onzin speel je orthodoxe gemeenschappen alleen maar in de kaart. “Zie je wel”, zeggen zij. “Die ongelovigen hebben geen respect.” Dat laatste woord is zo ongeveer het meest misbruikte begrip in deze discussies.

Monokini
In de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw was je toch echt een tuthola als je je bikinibovenstukje aanhield op het strand. Leve de vrijheid, leve het streeploos bruin zijn, was het adagium. Ik persoonlijk heb nooit van ‘blootcultuur’ gehouden en vind het prettig als er nog iets privé en bijzonder blijft voor intiem gezelschap. Kijk je nu naar de overvolle stranden, dan zie je veel lichaamsbloot, maar geen blote vrouwenborsten meer. En zeker op de (Amerikaans georiënteerde) sociale media: vooral geen tepels.

Laat vrouwen
Veel feministen met mij zijn in het warretje. Er zijn er die zo doorschieten dat ze het bedekken van vrouwen goedpraten, omdat de andere kant de vrouw teveel als lustobject neerzet. Alsof moslima’s er ooit zelf voor hebben gekozen hun hoofd of meer te bedekken: dat doet hun godsdienst ~die door mannen is uitgevonden~ voor hen. En alsof vrouwen er zelf voor kiezen om zo bloot, strak en sexy mogelijk te zijn: dat doen de media en ook de macho-cultuur wel voor hen. Ik ken bosjes vrouwen die het strand mijden, omdat ze zich niet ok voelen in minimale kledij.

Vrijheid
Nee, er is pas echte vrijheid als een islamitische vrouw, die dat wil, in een minikini de zee ingaat (zonder gezeik van mannelijke familieleden) en een westerse, die wellicht geen zin heeft in priemende blikken op haar kont of waar dan ook, kiest voor een soort van duikpak. Het gaat erom dat ZIJZELF kiest. Dus mannen van alle kanten: houdt je er buiten, zelfs als je minister bent. Als ik het namelijk zou mogen bepalen, dan zou ik heel wat van die mannelijke ‘statuspensen’ die zomers ontbloot zijn, zo snel mogelijk met zoveel mogelijk stof bedekken. Is dit bodyshaming van mijn kant? Waarschijnlijk wel. Gemixt met een tikje (terechte) jaloezie ten aanzien van de lijfelijke vrijheid die mannen wel hebben.

PS
Het gezicht onbedekt houden in openbare gelegenheden vond ik op zich een acceptabele, nuttige wet, die voor een veiliger gevoel zorgt. Maar in deze Corona-tijden worden de grenzen tussen een ‘bedekt gezicht’ en een ‘bedekt gezicht’ vager en vager. Daarbij: veel vrouwen met een reli-hoofddoek doen dat vandaag de dag zo prachtig, dat ik bij hen de kunst afkijk van hoe ik het fraaiste met mijn mondkapje door de supermarkt of in het OV kan stappen.

Beeld: Met tepelbikini’s probeert TheTaTaTop.com sociale media uit te dagen.

Waardeer dit artikel!

Dit artikel las je gratis. Vond je het de moeite waard? Dan kun je jouw waardering laten zien door een kleine bijdrage te doen.

Zie hier voor meer informatie!

Mijn gekozen waardering € -
Na de Pedagogische Akademie en haar studie Nederlands ging Annedieke (leeftijdloos) al heel jong lesgeven. Ze werkte op een school met veel pubermeiden die ieder hun eigen problematieken hadden. Meiden die uithuis geplaatst waren in tehuizen of pleeggezinnen, maar ook meisjes uit orthodox christelijke milieus die zover mogelijk bij ‘de echte wereld’ vandaan gehouden moesten worden. Naast Nederlands en Communicatie stortte ze zich samen met een arts van de schoolartsendienst in de 80’er jaren op seksuele opvoeding en openheid. Daardoor raakte ze al vroeg betrokken bij problematiek die we anno nu scharen onder #MeToo. Hierna werkte Annedieke 20 jaar in de wereld van radio & televisie. Ook daar kwam het onderwerp seksualiteit al snel op haar pad. Zo maakte ze de eerste TV-programma’s op de Nederlandse televisie met Goedele Liekens en produceerde ze een serie (in 6 talen uitgegeven) over psychische en fysieke aspecten van seks & relaties . Vooral de nadruk op de vrouwelijke seksualiteit werd in de 90’er jaren als zeer vernieuwend gezien. Toen aan het begin van dit millennium het internet over de wereld rolde, zag Annedieke al snel de mogelijkheden en kansen van deze snelle media,. Zo werd ze in 2006 één van Nederlandse eerste succesvolle bloggers. Momenteel schrijft ze als wetenschapsjournaliste en columniste voor diverse onlinekanalen en de gedrukte pers. Daarnaast houdt zij lezingen en doet ze workshops over onderwerpen die vaak te maken hebben met 'ongemakkelijke waarheden'.