Dennis uit de bekroonde tv-serie Schuldig vocht jarenlang tegen een eindeloze stoet schuldeisers en deurwaarders. ‘De schuldenindustrie’, noemt hij dat zelf: ‘mensen die verdienen aan de schulden van anderen’. Ontruiming van zijn dierenwinkel dreigde, maar Dennis zette door. Op bezoek bij de held uit Amsterdam-Noord. Tekst & foto: Nicolline van der Spek

STEUN RO

Bij binnenkomst is meteen duidelijk dat het goed gaat met Dennis: volle schappen in zijn winkel. Dat was in de tv-serie uit 2017 wel anders. Met ruim 40.000 euro schuld kon Dennis zijn voorraad niet meer op peil houden. Klanten kwamen daarom vaak voor niets voor hun kattenvoer of hondenbrokken. Nu hoeft de tv-held nooit meer ‘nee’ te verkopen.
‘Ik ben inmiddels zo goed als schuldenvrij’, lacht Dennis. ‘Ook alle leveranciers hebben hun geld. Dat vind ik belangrijk. De gemeente wou me failliet verklaren en saneren op de leveranciers. Ik zei: saneer nou op de mensen die ertussen zitten, op de deurwaarders. Deden ze niet.’

Ik ben digitaal niet de handigste

Er komt een klant binnen. ‘Heb je nog kattengras, Dennis?’ vraagt de man. ‘Mijn kat is er dol op.’ Nog een klant. En zowaar nog een. De zaken gaan goed. Misschien wel iets te goed. Brede lach: ‘Vorig jaar heb ik net iets te veel verdiend. Dus wat moet ik terugbetalen? Mijn huursubsidie en mijn zorgtoeslag. Dat is 300 euro per maand, dus in totaal 3600 euro. Daar reken je dan weer niet op.’
Dennis geeft het eerlijk toe: hij is digitaal niet de handigste. Maar zoals hij is, zijn er velen, benadrukt hij. ‘Het is allemaal onnodig ingewikkeld gemaakt. Het menselijke contact is verdwenen. Als je de gemeente belt voor een probleem, krijg je niemand aan de telefoon, want alles gaat tegenwoordig via internet. Mijn fax is me ontnomen. Vroeger liep ik door mijn winkeltje en schreef ik op een blaadje wat ik moest bestellen. Faxen, klaar. Nu moet ik achter een laptop gaan zitten en in een bestand van de groothandel al die artikelen gaan zoeken. Allemaal verloren tijd. Ik wil bezig zijn, niet achter een computer zitten. Er komen hier mensen voor hun duivenvoer. Oude mensen. Die moeten dan met een app betalen om te kunnen parkeren. Die snappen dat niet en komen niet meer. De belastingen. Nog zo iets. Iedereen zou in staat moeten zijn om zelf zijn belasting in te vullen, denkt de overheid. Tachtig procent lukt dat. Bij tien procent lukt het pas als je het zes keer hebt uitgelegd, en die andere tien procent snapt het nooit. Dat soort mensen komen in de problemen.’

Het is allemaal onnodig ingewikkeld gemaakt

Nicolline van der Spek (1965) is historica en freelance journalist. De onderwerpen die regelmatig terugkeren in haar werk zijn gezondheid, maatschappelijke kwesties en reizen.