Willem Oosterbeek, Wallenbewoner, doet in vijfhonderd woorden regelmatig verslag van het dagelijks leven vanuit de beroemdste buurt van Nederland.

STEUN RO

Op een zonnige zondagmiddag in het najaar is het een drukte van belang op het water van de Oudezijds Voorburgwal. Tussen alle bewegende boten ligt er ook een groot aantal aan de kade. Niet alleen boten en sloepen van particulieren die hier hun ligplaats hebben, maar steeds meer schuiten van commerciële rederijen die langs deze gracht hun al dan niet legale op- en afstapplaatsen hebben.
Achter hotel Krasnapolsky ligt een schuit van rederij Friendship. Een meisje met een kort rokje, wit-blauwgestreepte sokken en met over haar krullen een witte kapiteinspet gedrapeerd, spreekt mensen aan en probeert ze te verleiden tot een boottochtje van vijftien euro.
Niet alleen achter Krasnapolsky ook voor de winkel van de Prael en achter de Oude Kerk liggen verschillende boten die wat minder klasse hebben zoals de Smokeboat, een schip van Boatamsterdam.com en Floating Amsterdam die allemaal ongeveer hetzelfde aanbieden: een rondvaat van een uur met drank. Het is werkelijk een voortdurend komen en gaan van schuiten die mensen afzetten of oppikken.
Het besluit om op de Oudezijds Voorburgwal op- en afstapplaatsen te scheppen is niet afkomstig van Waternet maar een verantwoordelijkheid van het stadsdeel. Boten mogen slechts “kortstondig” blijven liggen. In de praktijk betekent dat rond de vijftien minuten. Reclameborden plaatsen op de wallenkant is verboden. Evenmin mogen er proppers actief zijn, mensen die voorbijgangers aanmoedigen om op de boot te stappen. Wat ook niet mag is op- en afstappen op plekken waar geen officiële op- en afstapplaats is. De handhaving van deze regels is in handen van Waternet, zodra het “watergerelateerd” is. Zodra er zich iets afspeelt op de wallenkant, dan is het een zaak van Handhaving.

Proppen
Tot zover de officiële regels. En dan nu de praktijk.
Een kleine verkenning leert al snel dat, zoals niet ongebruikelijk in dit stadsdeel, er tal van overtredingen zijn van deze regels en er bovendien, ook al niet ongebruikelijk hier, er helemaal niets gehandhaafd wordt. Dus liggen er ook boten aan de kade bij de Oude Kerk waar geen officiële op- en afstapplaats is, maar waar desalniettemin vrolijk passagiers op- en afstappen. Dat is niet één keer het geval, maar dat gebeurt constant.
Ondanks ferme ontkenningen als je ze er naar vraagt, wordt er wel degelijk gepropt op de kades waar de boten liggen. En ook de regel dat een boot er maximaal 15 minuten mag liggen, lappen de schippers regelmatig aan hun laars.
Minze Koopman die met vrouw en kinderen al 35 jaar op de Oudezijds Voorburgwal woont:
‘De hele dag, tot laat in de avond, varen de boten af- en aan. Geregeld stapt zo’n groep luidruchtig van de boot, want het is, als je het nuchter bekijkt, een drijvende bierfiets. Ruimte om dertig man op- en af te laten stappen is er niet, dus staan ze op de weg.
In het begin werd op de plek een los bord neergezet, inmiddels staat het bord stevig verankerd en zit er een dame bij om te werven zodat het er op lijkt dat het een officiële aanlegsteiger is. Horeca overlast-lijn gebeld. Reactie: “We kunnen er niets aan doen want de drank wordt aan boord geschonken.” Waternet gebeld: “We kunnen er niets aan doen want het bord staat op de wal.” Van handhaving is geen sprake, de openbare ruimte wordt toegeëigend en de bewoner is de dupe.’
Het is het bekende verhaal van het kastje en de muur. Zo gaat dat in Amsterdam in 2017.

Ik schrijf over alles wat mijn nieuwsgierigheid wekt. Dat is veel. Vaak kom ik uit bij verborgen hoeken van de geschiedenis, maar soms ook bij het persoonlijke verhaal. Het alledaagse leven èn het drama. Actueel, maar soms ook wat minder. Wel altijd goed geschreven en een plezier om te lezen.