Als de blaadjes van de bomen zijn, lijkt het plein opeens een stuk groter. Ik kan de Oudezijds Voorburgwal weer in volle glorie zien en links veel verder het Oudekerksplein op kijken.

Voor het eerst sinds het voorjaar hoor ik niet alleen de boten die in de gracht varen, ik zie ze ook. De meeste zijn in deze donkere dagen opgetuigd met lichtjes. Omdat het water zelf in de avond onzichtbaar blijft glijden ze vanuit de Uitkijkpost gezien door het water alsof ze langzaam over een lopende band schuiven.

Direct daarachter zie ik weer het hoerenraam dat elke avond pas na een uur of acht in een rode gloed wordt gezet. Soms blijft het licht de hele nacht branden. Op andere momenten is het al om drie uur weer in duisternis gehuld. Het is het enige raam op de Nieuwezijds Voorburgwal en het had volgens de gemeente al jaren geleden moeten worden opgedoekt.

Als ik de andere kant opkijk is nu voor het eerst ook het logo van het Stone’s Café zichtbaar. Geen café eigenlijk, maar toch vooral een coffeeshop. Het is allereerst een aanlegplaats voor rugzaktoeristen zoals de ‘bezonnebrilde’ toenmalige eigenaar Roy Smith vertelde in de jaren negentig. Hij is in die tijd ook op zoek naar personeel. ‘Jongens’ en ‘meisjes’, zo blijkt uit de advertentie in De Telegraaf.

Ik schrijf over alles wat mijn nieuwsgierigheid wekt. Dat is veel. Vaak kom ik uit bij verborgen hoeken van de geschiedenis, maar soms ook bij het persoonlijke verhaal. Het alledaagse leven èn het drama. Actueel, maar soms ook wat minder. Wel altijd goed geschreven en een plezier om te lezen.