Het wordt vaak gezegd door de buurtbewoners: de hele wereld trekt hier voorbij. Zo is het maar net.

STEUN RO

Een grote groep passagiers van een cruiseschip loopt achter een bordje aan. Het zijn vooral ouderen op sneakers en dan weet je eigenlijk al wel dat het om Amerikanen gaat. Hoe oud ze ook zijn en hoe slecht ter been, ze hebben hagelwitte, grote sneakers aan alsof ze elk moment bij de start van de marathon moeten aantreden of een sprintje gaan trekken.

Natuurlijk komen hier ook gezinnen met kinderen. Soms tot ‘s avonds laat zeulen stelletjes met een wandelwagen inclusief jengelende kids door de buurt. Vooral in de vakantieperiodes is het raak, dan willen pa en ma met hun kroost nog wel eens langs de ramen kuieren. Tijdens de vakanties zie je juist weer minder schoolklassen. Die zijn meestal luidruchtig en altijd gewapend met een stuk papier waarmee ze de buurt verkennen. Ze moeten dan vragen beantwoorden als: hoe oud is de Waag en waar is de bierkaai?

Uiteraard zijn er de groepen Engelse jongemannen. En jonge dames uit het Brexit-land die net als hun mannelijke soortgenoten overigens vaak aan de dikke kant zijn. Zwaar opgemaakt zijn de dames altijd. Wat ze in deze buurt zoeken is me trouwens een raadsel.

Soms duikt er een yogaklasje op bestaande uit vrouwen op leeftijd. Ze rollen hun matjes uit en gaan midden op het plein hun oefeningen staan doen. Af en toe worden ze bespot door voorbijgangers, maar ze zijn stoïcijns, trekken zich er niks van aan, en gaan rustig verder met hun oefeningen.

Ik schrijf over alles wat mijn nieuwsgierigheid wekt. Dat is veel. Vaak kom ik uit bij verborgen hoeken van de geschiedenis, maar soms ook bij het persoonlijke verhaal. Het alledaagse leven èn het drama. Actueel, maar soms ook wat minder. Wel altijd goed geschreven en een plezier om te lezen.