Het gebeurde nu alweer een week geleden, maar de pijn is nog niet voorbij. In één klap veegde een windvlaag bijna alle bomen van het Oudekerksplein. Eén jonkie overleefde, vijf klapten met een harde dreun tegen de grond en twee braken halverwege af. Omdat het hemelwater het plein in een zwembad had veranderd, liepen er – heel uitzonderlijk – op dat moment geen mensen.

STEUN RO

Geen persoonlijke ongelukken dus, maar voor de rest niets dan leed. Daken werden beschadigd, met name aan de kant van de Oude Kerk, lantaarns werden verpulverd, terrasstoelen en vuilniszakken vlogen door de lucht en ruiten sneuvelden. Het was een ravage zoals ik nooit eerder had gezien op het plein.

Maar ach, het is allemaal snel te repareren. Wat minder snel te herstellen is, is de groene deken die het plein een heel eigen atmosfeer leek te geven. Het zal nog jaren duren voordat de bomen weer volwassen zijn en ze het Oudekerksplein een nieuwe groene hemel zullen geven. Ik zal dat persoonlijk waarschijnlijk niet meer meemaken en dat maakt me heel erg verdrietig.

De hele nacht zijn er mannen met machines in touw geweest om alle restanten te vermalen. Alsof we niet mochten zien hoe ze gesneuveld waren. Binnen een paar uur waren de eens zo trotse reuzen veranderd in pulp. De grote brokken bleven achter en werden de volgende dagen opgehaald. Toen het eenmaal licht was kwamen ook de eerste ramptoeristen om hun foto’s en filmpjes te maken. Ze lieten zich fotograferen of filmen terwijl ze op de stronken stonden alsof ze een vijand hadden verslagen.

Kakofonie

Ik schrijf over alles wat mijn nieuwsgierigheid wekt. Dat is veel. Vaak kom ik uit bij verborgen hoeken van de geschiedenis, maar soms ook bij het persoonlijke verhaal. Het alledaagse leven èn het drama. Actueel, maar soms ook wat minder. Wel altijd goed geschreven en een plezier om te lezen.