Wij schorten de democratie ervoor op met een leugentje over de openbare veiligheid en de Turkse president Erdogan krijgt alsnog wat hij wilde.

STEUN RO

Die hoeft het immers niet alleen van zijn vrienden te hebben, maar gebruikt net zo goed zijn vijanden als gereedschap in diens strijd naar meer macht. En zo drukte Erdogan door. Eerst werd de minister van Buitenlandse Zaken Cavusoglu in stelling gebracht en vervolgens minister Kaya van Familiezaken afgevuurd. Deze kleine diplomatieke crisis laat zien dat de grote omwenteling niet ver weg is.

Orgasme

Voor een machtspoliticus als Erdogan moet dit een politiek orgasme zijn. Dat je zonder één soldaat te sturen een soeverein land kunt dwingen te doen wat jij wilt dat het doet. Jullie Nederlanders bekritiseren onze democratische waarden, nou dan mogen jullie die zelf overboord gooien om mij buiten te houden. En het lukte. Niet dat de relaties tussen EU-landen en Turkije hier nu beter van zijn geworden, maar die waren toch al stuk. Turkije gidst de wereld voor onze ogen naar een democratie zoals we ‘m eigenlijk niet wilde zien.

Als moraalridders waren we echter allang van het paard gevallen. De vluchtelingendeal zou ons op korte termijn chantabel maken en nu blijkt maar weer eens dat moeizaam te integreren minderheden zich op lange termijn ook als paard van Troje laten inzetten. Erdogan buit die kwetsbaarheden in onze samenleving schaamteloos uit en wel op zo’n weinig verfijnde manier dat een definitieve breuk met Europa al ingecalculeerd lijkt te zijn. Geen enkel Europees land zit immers te wachten op een dictator die zich met andermans verkiezingen bemoeit.

mail@michelbrouwers.com'
Als commentator schrijf ik duiden­de nieuws­ana­ly­ses, opiniërend com­men­taar en es­says over ac­tuele ont­wik­kelingen op het gebied van poli­tiek, eco­no­mie en samenleving.