Columnist Roos Schlikker fileert het nieuws. Soms met een scalpeltje, af en toe met een slagersmes. En soms haalt ze hakbijl te voorschijn.

STEUN RO

Je zou denken dat journalisten in staat zijn het grote plaatje te zien. Een stapje achteruit te zetten. Een duidelijke analyse te maken. Zich niet te laten meeslepen door emoties.

Laten we zachtjes zeggen dat dat de laatste dagen niet helemaal lukt.

Sinds het geruchtenlawaai rond Sanoma de laatste dagen aanzwol, groeiden op Twitter ook de verhitte discussies en fitties tussen journalisten zelf nogal buiten proportie. Wie een doemscenario schetste (250 ontslagen!) werd uitgemaakt voor zwartkijker en bangmaker, wie mompelde het persbericht te willen afwachten, heette een struisvogel.

En nu blijkt dat de zwartkijker het fout had en het nog veel erger is (500!), is het gekijf nog niet voorbij. “Hoera” twittert de ene freelance journalist omdat zijn opdrachtgever blijft bestaan. “Hoe durf je?” roept een ander die zijn omzet ernstig ziet kelderen. “Wie vliegen er uit? Wie vliegen er uit?" vraagt een derde iets te sensatiebelust.

Soms zeggen ze dat crisis het beste in de mens naar boven haalt, dat er juist in tijden van ellende ruimte komt voor grote inzichten, voor reiniging en loutering. Voor de mensen die zojuist het Sanomazaaltje hebben verlaten en net weten dat ze hun baan kwijt zijn, is dat natuurlijk veel te vroeg. Maar de journalistieke wereld buiten Hoofddorp laat helaas ook nog weinig verheffing zien. In plaats van stilletjes rond de mensen te gaan staan die hun baan verliezen, vechten de hondjes keffend en kijvend om de Sanoma-beenderen die overblijven.

Vallende blaadjesstorm

Er is maar één winnaar vandaag en dat is TMG. Lekker in de luwte van Sanoma’s vallende blaadjesstorm fluisterde het bedrijf zachtjes dat het Hyves de nek omdraaide. Natuurlijk, dat nieuws werd ook opgepikt, maar echt brekend was het niet. Het was meer een bericht in de categorie ‘Dat kan er ook nog wel bij’. Uitstekend uitgekiend, TMG, want dat is wat je wilt als je ergens de stekker uittrekt. Mensen zijn al murw gebeukt, dat laatste klapje incasseren ze half bewusteloos, nog even en we zijn het weer vergeten.

Misschien wordt het tijd dat journalisten stoppen met knokken en zich afvragen wat er werkelijk aan de hand is, nu er zowel een einde aan een print- als aan een digitaal tijdperk lijkt gekomen.

Het is wachten op de echte catharsis.

    Roos Schlikker begon ooit als financieel journalist maar dat was een vergissing. Nu schrijft ze interviews en reportages over alles behalve stropdassen, volgens collega’s met een voorliefde voor de moderne (stads)mens. Doet mee aan 'Wie is de Mol'. Op Reporters Online publiceert ze columns.

    Geef een antwoord