Vandaag precies 20 jaar geleden tekende Dennis Bergkamp bij de Londense grootmacht Arsenal. Het was het begin van iets moois. Volgens veel (oud-)spelers zelfs het begin van ‘een nieuw tijdperk’ binnen het Engelse voetbal. De immer koele, bescheiden schaduwspits kreeg naast originele bijnamen als Iceman en, vanwege vliegangst, The Non-Flying Dutchman, zelfs een standbeeld naast het huidige stadion. Vijf magische momenten van de koele kikker uit Amsterdam-West.

STEUN RO

Waarom schieten als je kunt stiften 

Dennis Bergkamp was een meester van de stift. Later beweerde hij zelfs dat de kans op een goal groter is bij een stift dan bij een normaal schot. Bergkamp voerde alles uit met bijna wiskundige precisie en berekening. Daar kwam men achter bij Ajax, de club waar hij als klein jochie begon en inmiddels werkzaam is als assistent-trainer van Frank de Boer. Hij werd een clubicoon in Amsterdam. Op 3 oktober 1992 deed de toen 23-jarige smaakmaker iets waardoor zelfs Louis van Gaal met stomheid geslagen was. Bergkamp tekende die middag voor een hattrick en bepaalde de eindstand met een waar kunststukje op 0-5.

Onnavolgbare balcontrole  

Iedere voetballiefhebber in ons land herinnert zich de woorden van Jack van Gelder tijdens het WK ‘98 in Frankrijk. Kwartfinale, laatste minuut officiële speeltijd, 1-1. Iedereen was al begonnen aan de mentale voorbereiding op een bloedstollende verlenging tegen Argentinië, totdat Dennis Bergkamp een hoge dieptepass van Frank de Boer ontving. Hij controleerde de bal bekeken en voorzichtig alsof ’ie een kind naar bed bracht, omspeelde een Zuid-Amerikaan en pegelde het speeltuig met zijn wreef tegen de touwen. Opvallend was dat Bergkamp in drie bewegingen geen enkele keer zijn linkervoet gebruikte. Een goal die voor altijd hoog op de WK-lijstjes zal blijven prijken.    

Niet naar zijn zin, toch belangrijk

De supporters van Ajax namen met pijn in het hart afscheid van één van hun sterspelers toen Bergkamp in 1993 werd gekocht door Internazionale. Toch verliep deze droomtransfer anders dan gehoopt. De defensieve, typisch Italiaanse stijl van spelen lag hem niet en er ontstond onenigheid tussen Bergkamp en andere namen binnen de club. Na twee seizoenen was het avontuur voor hem voorbij en vertrok hij naar Arsenal. Maar zelfs in ‘mindere doen’ was hij zeer belangrijk voor de Milanezen, onder andere met deze overtuigende omhaal in de later gewonnen UEFA Cup.   

Voetbaltalent in een artistiek jasje  

In 1995 werd Bergkamp met open armen ontvangen bij Arsenal. Hij werd een publiekslieveling in Londen en wist de harten van de fanatieke fans in een rap tempo te stelen. In het seizoen 1997-1998 bogen Arsenal en Leicester City geen millimeter voor elkaar (3-3). Dennis Bergkamp stond na het eindsignaal met drie goals op het scorebord. Terwijl hij de bal eerst op fantastische wijze in de verre kruising wist te krullen, deed hij daarna iets wat nog veel mooier – en vooral knapper – was. De 3-2 bleek uiteindelijk toch niet de beslissing, maar de schoonheid ervan werd na de wedstrijd niet vergeten. Bergkamp liet feilloos zien hoe je de bal controleert in de kleine ruimte. Zijn aanname gaf opnieuw de doorslag, net als tegen Argentinië. Het verschil was echter dat hij de bal nóg een keer extra meenam voor de ultieme controle, terwijl er een Britse verdediger in zijn nek hijgde.

Zoiets verzin je niet  

Bergkamp ontpopte zich tot een ware legende in het rood-witte shirt van Arsenal. Op 2 maart in het jaar 2002 maakte de ‘nummer 10’ zich onoverwinnelijk dankzij één geniaal moment. Zijn inzicht werd nog maar eens bestempeld. Een actie die, op slechts enkele voetballers na, niemand überhaupt kan verzinnen in een fractie van een seconde: met zijn rug naar het doel omspeelde Bergkamp de tegenstander met een perfect uitgevoerde pirouette, terwijl hij de bal slechts één keer aanraakte. Dit doelpunt werd een paar jaar geleden uitgeroepen tot mooiste Arsenal-goal van de afgelopen 40 jaar. Een fragment dat iedere voetbalfanaat wel honderd keer kan terugkijken. Om je vingers bij af te likken.