Vandaag precies 20 jaar geleden tekende Dennis Bergkamp bij de Londense grootmacht Arsenal. Het was het begin van iets moois. Volgens veel (oud-)spelers zelfs het begin van ‘een nieuw tijdperk’ binnen het Engelse voetbal. De immer koele, bescheiden schaduwspits kreeg naast originele bijnamen als Iceman en, vanwege vliegangst, The Non-Flying Dutchman, zelfs een standbeeld naast het huidige stadion. Vijf magische momenten van de koele kikker uit Amsterdam-West.

STEUN RO

Waarom schieten als je kunt stiften 

Dennis Bergkamp was een meester van de stift. Later beweerde hij zelfs dat de kans op een goal groter is bij een stift dan bij een normaal schot. Bergkamp voerde alles uit met bijna wiskundige precisie en berekening. Daar kwam men achter bij Ajax, de club waar hij als klein jochie begon en inmiddels werkzaam is als assistent-trainer van Frank de Boer. Hij werd een clubicoon in Amsterdam. Op 3 oktober 1992 deed de toen 23-jarige smaakmaker iets waardoor zelfs Louis van Gaal met stomheid geslagen was. Bergkamp tekende die middag voor een hattrick en bepaalde de eindstand met een waar kunststukje op 0-5.

Onnavolgbare balcontrole  

Iedere voetballiefhebber in ons land herinnert zich de woorden van Jack van Gelder tijdens het WK ‘98 in Frankrijk. Kwartfinale, laatste minuut officiële speeltijd, 1-1. Iedereen was al begonnen aan de mentale voorbereiding op een bloedstollende verlenging tegen Argentinië, totdat Dennis Bergkamp een hoge dieptepass van Frank de Boer ontving. Hij controleerde de bal bekeken en voorzichtig alsof ’ie een kind naar bed bracht, omspeelde een Zuid-Amerikaan en pegelde het speeltuig met zijn wreef tegen de touwen. Opvallend was dat Bergkamp in drie bewegingen geen enkele keer zijn linkervoet gebruikte. Een goal die voor altijd hoog op de WK-lijstjes zal blijven prijken.