Vivienne (Groenewoud) & Jan (Dijkgraaf) bemailen de toestand in hun wereld. Scherp. Snedig. Snerend. Smakelijk (en -loos, JD). Schmierend. Stuiterend. Smalend. Smullend. Schaamtevol (en -loos, VG). Regelmatig, op onregelmatige basis. Deel 1: The Green Happiness.

STEUN RO

Lieve Jan,

Normaal gesproken krijg ik altijd last van prikkende zweetoksels als ik ergens de hashtag ‘fitgirl’ zie opdoemen (voor de duidelijkheid: dan heb ik het over angstzweet). Maar na het zien van de twee The Green and Happiness-‘voedingsdeskundigen’ bij Humberto dacht ik toch: moet ik niet ook eens mijn lunchpauze besteden aan het scheiden van avocado’s en olijfolie in plaats van dat ik gedachteloos een broodje – of twee – filet met kippenmenstruatie naar binnen schuif?

Nu was ik altijd in de veronderstelling dat een kip geen baarmoeder heeft, maar dat zijn details, Jan. Na mijn laatste fysieke check up kreeg mijn lever het predikaat ‘bourgondisch’. Zulks kan nu eenmaal niet gunstig zijn voor de levensverwachting. Deze dames hebben dan misschien geen kaas gegeten van oviparie, volgens mij eten ze zelfs nergens kaas van, maar je kunt niet alles hebben als je al het lijfje van een kolibri en de teint van een zijderups hebt.

Ik denk dus dat er wel iets in zit. Niet in hun maag, of noodzakelijkerwijs hun schedels, maar wel in hun voedingsadviezen. Ze zijn tenslotte hun eigen reclamebord, en dat bord ziet er behoorlijk gelikt uit.

Lfs!

Viv.

Domme kakelkippen.

Viv!

Weet je dat die mokkels al van vier boeken met recepten (lees: foto’s van zichzelf en wat groenvoer) 50.000 exemplaren hebben verkocht? Dat las ik in de advertorial die NRC Handelsblad afgelopen weekend over ze had. Twee hele pagina’s lang mochten ze vertellen dat ze niet wilden beweren dat hun ‘dieet’ kanker voorkomt, maar anderzijds hadden ze allebei nog geen kanker, dus je kreeg het er vooralsnog ook niet van. Bewijs geleverd! Van die schedelinhoud, bedoel ik.

Ik verloor mijn vader acht jaar geleden aan die kutziekte. Mijn vader was gek op ouderwetse dingen van de slager als bloedworst en zure zult, dus je snapt dat ze midden in mijn irritatiezone zaten met dat lulverhaal. Maar goed, in tegenstelling tot die Duitse schoft die kankerpatiënten voor veel geld valse hoop gaf, Klaus Ross, moeten we het bij deze twee dus aan onbenul wijten. En ik kan nu eenmaal moeilijk boos blijven op domme kakelkippen.

O ja, die eieren. Je moet weten dat wij sinds een week of zes drie kippen hebben. En die leggen dus eieren. Je gelooft het niet, maar in het begin at ik die niet. Thuis vertelde ik dat ik het een raar idee vond om eieren van eigen kip te eten, als je ze ook voor een paar euro per tien in de winkel kon kopen. Dat leek me een stuk vertrouwder, vanwege de Voedsel- en Waren Autoriteit, die wel Albert Heijn controleert, maar niet de familie Dijkgraaf in Eesterga. Best raar misschien, maar blijkbaar haal je de stadsjongen niet uit de import-plattelander die ik geworden ben.

Óf Vivienne… Óf… ik voelde dat er iets in de lucht hing. En dat half september via een primeur van NRC Handelsblad uitlekte dat een kippenei dus gewoon menstruatie is! Zo’n natte klodder bloed, een beetje rul, met – bij gebrek aan maandverband of tampons – een schil er omheen. Goor! En dan kun je wel gaan lachen, maar het zou niet de eerste keer zijn dat de krant van Peter Vandermeersch een keiharde scoop had. Weet je nog, met prins Friso? Nou dan!

Maar dankzij jou weet ik inmiddels beter. Ik googelde even op ‘oviparie’ en toen luidde de conclusie over die twee hippe mokkeltjes toch wel: mataglap. Allebei. En good for them dat ze even lekker binnen lopen op een stel al even domme kippetjes dat hun ‘dieet’ overneemt.

Ondertussen wil ik wel voor het saunaseizoen aanbreekt tien kilo kwijt. Heb jij nog tips die minder gevaarlijk zijn dan vier kilo groente per dag en zes liter H2O-smoothie van die twee gekkies?

Kus!

JanD

Veganistisch/vegeteren

Lieve Jan,

Als dochter van een moeder die ineens vijftien kilo afviel zonder enig dieet – je raadt het al: kanker! – kan ik me jouw ergernis goed voorstellen.

Ze is inmiddels al zes jaar terug overleden, maar ik herinner me een van de gesprekken met haar behandelend oncoloog nog goed. De beste man was afkomstig uit IJsland en zonder twijfel bijzonder intelligent, maar de taalbarrière zorgde voor enige verwarring. Toen mijn moeder begon over een euthanasieverklaring, omdat ze niet als een plantje in een ziekenhuisbed wilde eindigen, sprong de beste man direct op van zijn bureau. Het volgen van een vegetarisch dieet was ‘pure onzin!’ beweerde hij, en zou niets toevoegen aan haar levensverwachting.

Ja, dat was lachen. Ik denk eigenlijk dat het krijgen van zo’n rotziekte een ongelooflijk complex proces is. Een combinatie van pech, genetisch materiaal en levensstijl. En ja, natuurlijk kan elke kip zonder kop bedenken dat je waarschijnlijk langer leeft op spinazie en bleekselderij dan op pasta carbonara, een reuzelinfuus en chocoladetaart. (Hoewel ik soms stiekem denk: misschien lijkt het gewoon langer?)

Over het saunaseizoen: dat is voor mij al een dikke vijftien ki… eh… tien jaar geleden. Desondanks kan ik me nog levendig herinneren dat ik me juist altijd een stuk beter voelde na het bekijken van de overige saunagangers. Tenzij ze in Eesterga alleen maar Doutzen-klonen kweken, zou ik me dus niet al te druk maken. Misschien kun je Marc van der Linden zijn geheim ontfutselen? (En schuif het dan even door mijn kant op!)

Lfs!

Viv

Green Euro Machine

Lieve Viv,

Dat gaat ‘m niet worden.

Marc van der Linden mag dan hoofdredacteur van een roddelblad zijn, hij is altijd uiterst discreet. Dus ook over het geheim van zijn halvering. En ik wil wat kilo’s kwijt, maar om net als Marc voor een gastric bypass in aanmerking te komen, kom ik wel een kilo of zestig tekort, vermoed ik.

Dat van die sauna was een geintje, hoor. Ik heb helemaal niks met sauna’s. Zo mogelijk nog minder dan met die Amsterdamse ‘mannen’ met knotjes en ‘vrouwen’ met webshops.

Maar kunnen we even serieus zijn? Ik las zaterdag in ‘Vrouw’, de bijlage van De Telegraaf, dat er weer een StappenChallenge aan komt. Dan moet je vanaf 1 oktober elke dag 10.000 stappen zetten. Je kunt op de website medailles winnen, je krijgt advies van experts, hulp van een stappencoach, elke dag een mooie wandelroute en wekelijks een nieuwsbrief. Wat denk je, ben ik de enige man als ik me inschrijf?

Want laten we eerlijk zijn: gratenbalen als die twee van The Green Euro Machine (zo heetten ze toch?) en Rens Kroes, die binnenlopen met uitgenaste netdiëten, weten ook wel hoe je af moet vallen als je te dik bent. Gewoon een beetje nadenken en minder kilocalorieën in je mik stoppen dan je aan energie verbruikt. Maar ja, verzin daar maar eens een business modelletje bij: een boek van één A4’tje met als tekst alleen maar de zin: “Je moet er gewoon minder in stoppen dan er uit gaat”. Daar verkoop je er geen 200.000 van.

Waar ik overigens geen reet van geloof hè, dat die twee blondjes die bij Humberto zaten te blaten 200.000 ‘cliënten’ gelukkig hebben gemaakt met een boek. Het is allemaal maar marketinggeleuter, joh!

Maar wat denk je, zal ik me inschrijven voor die StappenChallenge? Of denk je dat de andere dames die de wandelroute gaan lopen die je dagelijks krijgt mij voor een ouwe snoeperd aanzien?

Kus!

JanD

Allergie

Jan!

Doe eens niet zo badinerend. Ik denk dat als je alle extra persoonlijkheden van de getroubleerde lifecoaches, beautybloggers en bakfietserella’s waaruit de Green & Happiness-fanbase bestaat optelt, je makkelijk tot 200.000 komt!

Maar alle gekheid op een sateprikker: dat stappenplan lijkt me wel wat. Al krijg ik spontaan uitslag van het woord ‘stappencoach’, maar dat ligt aan mij. Ik heb namelijk een algehele coaching-allergie. De coaches die ik tot nu toe in mijn leven trof, waren over het algemeen zelf behoorlijk zoekende, en blijkbaar helpt het dan voor de bewustwording en het aarden om jezelf als ‘coach’ of ‘deskundige’ te presenteren. Dat is op zich niet erg, maar wel als je ondertussen de grootst mogelijke onzin uitkraamt waar helaas altijd wel wat zoekende zieltjes ontvankelijk voor zijn. Soms wel 200.000, die vervolgens ook hun baby willen grootbrengen op zand uit de Kalahari-woestijn en verse mestkeverballetjes uit de Biesbosch. Nu vind ik: wat je met je eigen, meerderjarige lichaam doet, moet je zelf weten. Maar om je baby daarin mee te slepen, dat is pas echt misdadig.

En een ouwe snoeperd ben je natuurlijk sowieso. Anders was die hele stappencoach overbodig, toch?

Lfs!

Viv

Glimblaadjes

Viv!

Het concept is dat jij dan ontként dat ik een ouwe snoeperd ben. Desnoods zeg je dat ik die StappenChallenge helemaal niet nodig heb, dat er wel een beetje vlees op de botten moet zitten bij een vent of dat je helemaal niet wist dat ik al 43 ben, maar je gaat me geen ouwe snoeperd noemen.

Ik vind het ook zo ranzig klinken, ouwe snoeperd.

Weet je, ik ga Marieke ‘t Hart wel bellen of ze een verhaal vanuit mannelijk perspectief wil in ‘Vrouw’ over die StappenChallenge. Zo doen jullie van de glimblaadjes dat toch altijd? Een reisje regelen naar Ibiza (want daar is nog nooit over geschreven) en dan een verhaal aanbieden bij een glossy. Of met drie vriendinnen gaan borrelen, drie nieuwe voornamen verzinnen, van drie keer ‘journalist’ respectievelijk ‘communicatie-strateeg’, ‘content-manager’ en ‘PR-adviseur’ maken en dan een stukkie bij elkaar verzinnen voor de Cosmo over de gevolgen van genitale wratten voor je seksleven. Of zo.

Enfin, het ging over diëten.

Wat zijn in jouw leven nou de echte dikmakers?

Kus!

JanD

Op dit moment? Het stresseten wat ik op dit moment naar binnen prop bij de gedachte aan de reacties op dit stukkie, Jan.

Viv

Viv,

Nee, in het algemeen. Niet dat ik je dik vind hè. Maar stél. Waar liggen voor jou de ‘uitdagingen’?

Kus!

JanD

Jan,

Je kunt beter vragen waar mijn uitdagingen niet liggen. Ik zou zo ongeveer het liefdeskind van een kliko en een spoelbak kunnen zijn. Daarom denk ik dus steeds als ik die groene gelukzalige chicks, een Rens Kroes of een Fajah Lourens zie dat ik ook aan de klei en kokosolie moet.

Ik vind avocado’s trouwens best lekker, maar het probleem is dat ik kroketten ook heel erg lekker vind. Net als  Franse kaasjes, vette Spaanse worst en gezouten roomboter. Als ik eerlijk ben vind ik eigenlijk alles lekker, en het liefst in zo groot mogelijke hoeveelheden. Mensen die maar één vlammetje of gefrituurde inktvisring van de schaal pakken vertrouw ik niet.

Maar ja, dan moet daar toch wat tegenover staan, qua verbranding. Anders heb je binnen no time het figuur van een zeecontainer. Ik heb al twee hondjes aangeschaft, met het oog op de gedwongen lichaamsbeweging die dat met zich meebrengt, maar die krengen willen zelf dus niets anders dan de hele dag liggen en zich volvreten. Heb ik weer.

Dat stappenplan is dus misschien wel een goed idee. Als ik nou richting Friesland ga, en jij richting Zeist, dan treffen we elkaar in het midden voor een tarwesmoothie. (Ik heb een zakfles, sssst). En ik beloof je dat ik je niet voor ouwe snoeperd zal uitmaken. Ik wist trouwens al dat je irl een snoepje bent.

Lfs!

Viv

Goud in handen

Viv,

Hebben we toch nog een happy end-ding!

Ik heb trouwens wel eens een foto van die beestjes van je gezien. Maar eh… toen ik jong was, heetten die marmotten, hoor. En geen honden.

Maar het lijkt me een strak plan. Neem ik broodjes met gebakken nageboorte van onze kippen mee! Gaan we heel hard lachen om die twee broedkippen van The Green Happiness. En kijken of wij ook zo’n slim handeltje kunnen bedenken. En dan jij dan bij Humberto het woord doet en ik een beetje dom ga zitten knikken. Ik vóel dat we wat in het handen hebben!

Kus,

JanD

Vivienne (Groenewoud) & Jan (Dijkgraaf) bemailen de toestand in hun wereld. Tenzij ze het eens zijn. Scherp. Snedig. Snerend. Smakelijk (en -loos, JD). Schmierend. Stuiterend. Smalend. Smullend. Schaamtevol (en -loos, VG). Regelmatig, op onregelmatige basis.