Vivienne (Groenewoud) & Jan (Dijkgraaf) bemailen de toestand in hun wereld. Scherp. Snedig. Snerend. Smakelijk (en -loos, JD). Schmierend. Stuiterend. Smalend. Smullend. Schaamtevol (en -loos, VG). Regelmatig, op onregelmatige basis. Vandaag: Viv en Jan over: mishandeling van de foetus, jongens met een keukentje en Henk Bres.

STEUN RO

Jan,

Kunnen we het even hebben over de hipstermoeder? Je kent ze wel, van die moeders die altijd een verantwoorde hummus/boerenkool-snack/tarwegrasshake/gojibessencupcake bij de hand hebben, en bij wie het er nog net aan ontbreekt dat ze sojamelk lekken?

Van die moeders wier kinderen vaak gebukt gaan onder allitererende ‘ding’namen namen als ‘Mier & Moertje’ danwel oprispingen van totale waanzin (*kuch* Lola-Chicky *kuch*) en die geen zin kunnen uitbrengen die niet is gedompeld onder geologische lagen van aanstellerigheid. Facebookgroepen als ‘Onvoorwaardelijk Glutenvrij Ouderschap’ die je wijzen op het sluipende gevaar van aluminiumfolie en het gender bevestigende roze pakje van Mega Mindy wemelen ervan.

Laat ik duidelijk zijn: Ik ben niet per se tegen een alternatieve levensstijl. Waar ik wel bezwaar tegen heb, is dat die mensen hun kinderen belachelijk maken. Onschuldige baby’s die al in de baarmoeder gedwongen worden te luisteren naar kinderversjes in het Sanskriet of een of andere Afrikaanse kliktaal, omdat dat zo goed is voor de ontwikkeling? In godsnaam, laten we respect hebben voor de waardigheid van de foetus.

Ik las trouwens laatst een onderzoek waarin te lezen stond dat 24 procent van de ouders vindt dat zijn/haar kind hoogbegaafd is. Lijkt mij dat veel ouders hun kinderen zwaar overschatten. Arme kinderen.

Toch komt soms die twijfel, Jan. (Ik hoor je nu denkbeeldig roepen: ‘WIJF!’) Moet ik met mijn tijd meegaan? Doe ik mijn bloedje tekort? Toen ik mijn zoon op tweejarige leeftijd een keukentje cadeau deed, reed hij daar direct op in met zijn accuvoertuig. Verder gaat hij over zijn nek van hummus en werkt ie wekelijks handenvol Pringles naar binnen. Wat vind jij Jan, heb ik gefaald?

Lfs!

Viv

Viv!

 Bij mij moet je sowieso niet aankomen met al die onzin.

 Mijn vader heette Piet, mijn opa heette Jan, mijn overgrootvader Piet, mijn overovergrootvader Jan – en hoe het verder ging kun je wel raden.

 Mijn oudste zoon heet overigens geen Piet; ik wilde dat wel, maar mijn vrouw kende (buiten mijn vader) alleen Pieten bij wie er van chromosoom 21 drie in plaats van twee per cel aanwezig waren. Wat we toentertijd ‘mongooltjes’ noemden. Dus die sprak haar veto uit. Zo werd het Pim (van Pieter Bram) en kregen we later Bob (van Robert Jan).

 Met die zoon van jou lijkt me helemaal niks mis. Je hebt ‘m als tweejarige absoluut in de gevarenzone gebracht door ‘m een keukentje te geven (what were you thinking?!?), maar het joch heeft zijn oerbrein aangesproken en dat ding aan gort gereden; helemaal prima!

 Voor ik verder ga: ik neem aan dat ie wel een gezonde Hollandse naam heeft gekregen?

 Kus!

JanD

Jan,

Dat keukentje was natuurlijk puur eigenbelang. Het leek me wel zo makkelijk om een Jamie Oliver 2.0 in huis te hebben.

Hij is inmiddels negen en kan nog geen ei koken, maar dat is niet erg, hij eet toch alleen maar vlees. Net zijn vader. Hij is trouwens vernoemd naar Dean Moriarty, die op mij, toen ik als vijftienjarig bakvisje ‘On the Road’ las, een magische aantrekkingskracht had. Ik resideer echter in de Randstad en niet in Friesland, dus dat valt hier niet op tussen de Muzes en Splinters.

Lfs,

Viv

Viv,

 Sowieso fijn dat het een zoon is. Ik was bij die van ons echt beide keren blij dat het geen meisje was. Al wist ik dat van tevoren wel, mijn vrouw kennende. De ene moeder is gemaakt voor gefriemel en gefrutsel met dingetjes in het haar van haar kind, de andere moeder staat langs de lijn op het voetbalveld. Of, in jouw regio, het hockeyveld.

 Weet je trouwens dat hoogbegaafd al weer uit is? Althans: het voldoet niet meer. De echte toppertjes in groep 3 van de basisschool zijn tegenwoordig én hoogbegaafd én hoogsensitief. Daarnaast als het even kan gediagnosticeerd met iets ADHD’erigs (maar dan liever niet gewoon ADHD, dat is zo eh… gewoon), want dan is er tenminste een verklaring voor dat het een irritant kutkind is.

 Ik geloof echt dat die kinderen er niks aan kunnen doen, trouwens. Ze zijn doorgaans de onvervulde droom van hun ouders aan het leven. Vader voetbalde nooit hoger van het achtste elftal, maar meent toch dat zijn zaad goed genoeg was voor de nieuwe Cruijff en moeder werd wegens te lage cijfers van Schoevers afgeschopt, maar denkt een ei in de baarmoeder te hebben gedropt dat uiteindelijk de minister-president van 2050 gaat worden.

 Terwijl de waarheid is: 60 procent van de kinderen gaat vmbo doen en kan na afloop van de middelbare school misschien maar net voldoende lezen en schrijven om zich een beetje te handhaven in de maatschappij. Ondanks huiswerkbegeleiding, bijles, Cito-trainingen en weet ik welke ellende ze hun kroost tegenwoordig allemaal nog meer aandoen.

 En weet je wat me opvalt, Viv? Ik kom nog weleens op een schoolplein en ik zie al die mokkels die op hun geniaaltjes aan het wachten zijn met hangende mondhoeken en vol in de stress elkaar de loef afsteken qua uiterlijk, kleding en bakfiets. Als ze al lachen, is het naar die enkele vader die zijn kind ophaalt. In de hoop eindelijk weer eens een goeie beurt te krijgen, denk ik dan weleens.

 Of vind je mij nu een male chauvinist pig?

 Kus!

JanD

Jan!

Ach, het special snowflake syndroom. Ja, dat ken ik. Ik heb trouwens wel eens zo’n checklist ingevuld waarmee je je hoogsensitiviteit kon testen en volgens mij zou zelfs Henk Bres daar als hoogsensitief uitkomen, zo algemeen waren die vragen (‘Haat u het geluid van een drilboor?’)  Stel je tenslotte voor dat er uit zo’n test komt dat je niet zo speciaal bent als je denkt te zijn.

Verder denk ik dat wanneer geluid, licht en emoties je vaak teveel zijn, je wordt overweldigd door een laag overvliegend vliegtuig of een uitverkocht concert je eerder neurotisch bent, labiel of last hebt van chronische PMS. <Maar hee, ik ben dan ook een lompe boer in vrouwenverpakking.

Over verpakkingen gesproken, moeders van special snowflakes zijn meestal makkelijk te herkennen aan de regenboogkleurige doeken waar ze een ongeveer twaalfjarige in vervoeren waarvan je het geslacht amper kunt definiëren, omdat ze (hij? het?) nog nooit een kapper heeft gezien. Vaak is er ook een achtjarige in haar kielzog die nonstop aan haar borsten frunnikt voor een slokje mamamelk. Doe er je voordeel mee Jan, en vlucht op tijd.

Meer te vermijden moedercategorieën zijn de vrouwen met het ‘Sex heb je maar bij de hoeren’-kapsel (kort met bakkebaardjes, een lekker gekke kleur als rood met zwart, teveel haarlak en de afdruk van een zompig hoofdkussen op het achterhoofd). Uitleg lijkt me hierbij overbodig. Voorts heb je de humble bragger die voortdurend zinnen uitspuwt als: “Ik ben zooooo jaloers op de ouders met kinderen die niet hoogbegaafd zijn! Frodo heeft zoveel extra werk, en door steeds dat heen en weer reizen naar de plaatselijke universiteit voor zijn extra lessen op masterniveau komt nu echt zijn conservatoriumstudie in het gedrang!”

Verder denk ik dat die naar een goede beurt smachtende moeders misschien voortkomen uit een stukje wensdenken van jouw kant, Jan. Waarschijnlijk doe je ze meer plezier met een sessie ongelimiteerd online shoppen met een verse muntthee on the side. Niet zo sensitief van je, al vind ik chauvinist pig ook weer wat gechargeerd.

Lfs!

Viv

Meid,

 Ik word al moe als ik naar die wijven kijk! Komt bij: sinds ik op mijn 18e kennis kreeg aan een toen 37-jarige kunstenares ben ik bijna altijd op oudere vrouwen gevallen. Ik ben nu 54, dus de kans dat er iemand van mijn leeftijd op het schoolplein staat, is bijzonder klein. Ja, oppasoma’s misschien, maar als ik denk aan seks met iemand die al oma is, zie ik allemaal folders van de uitvaartverzorger voor me met daarin mijn laatste huis. Hou eens op, zeg!

 Nog even over al die vrouwen met die wandelende wondertjes: ik vraag me af wiens schuld dat nou eigenlijk is dat ze zo geworden zijn. Ik bedoel: Nicolette van Dam of Yolanthe Sneijder-Cabau van Kasbergen? Want laten we eerlijk zijn: daar begint het dus allemaal mee. Dat min of meer bekende vrouwen al die kansloze wannabees naar Facebook en Instagram leiden om ze daar, al dan niet gesponsord, maar altijd gephotoshopt, úrenlang met hun ‘droomleven’ te confronteren. Terwijl ik dan denk: die tijd kun je ook besteden aan een studie, waardoor je als je straks een schop in je lendenen krijgt van je man tenminste in je eigen levensonderhoud kunt voorzien. Anders komt de klap van de scheiding extra hard aan en vallen er helemaal geen Cito-trainingen meer te betalen. Want dat gaat de ex mooi niet doen natuurlijk; die is bezig met zijn tweede leg. In de hoop dat daar wel een nieuwe Cruijff uit komt.

 By the way: mijn vrouw wilde even gerustgesteld worden. Je bent toch veel jonger dan ik?

 Kus,

JanD

Zeg Jan,

Als je me nog moet vragen of ik jonger ben dan jij, dan denk ik dat op zoek moet naar een andere anti-rimpelcrème. Of een goede plastisch chirurg, maar dat terzijde.

Het stemt me inderdaad mateloos droevig dat het hoogst haalbare voor het gros van de jonge vrouwen het zo minutieus mogelijk imiteren van de Kardashian-clan is. Ik had niet verwacht dat ik dit ooit nog zou beweren, maar dan heb ik nog duizend keer liever de blaartrekkende quinoa-moeder.

Laatst trof ik er nog een, langs (jaja) het hockeyveld. Wat me overigens altijd opvalt aan dat type is de immer zonnige stemming, ook wel bekend als: irritant enthousiasme. In een vlaag van moederlijk schuldgevoel (omdat ik fruitmoeder was en botweg een tros bananen op het veld had geslingerd) besloot ik dit te overcompenseren door mijn misantropische grondhouding te verbloemen en een gesprekje aan te knopen. Je wilt er tenslotte niet verantwoordelijk voor zijn dat je bloedje een sociale outcast wordt wegens zijn rare moeder. Aanvankelijk leek het me best soepeltjes af te gaan, maar toen ik vroeg wat voor werk ze deed en de quinoa-moeder vertelde dat ze haar eigen praktijk in mesologie had, ging het downhill.

FYI: mesologie is een soort kwakzalverige pseudotherapie waarbij je middels ‘metingen’ van acupunctuurpunten achter de mysterieuze, achterliggende reden van bijvoorbeeld wederkerende blaasontstekingen komt. Nu heb ik altijd geleerd dat je in zulke gevallen gewoon wat beter moet uitplassen na de sex, maar dat is blijkbaar te simplistisch. Mijn illuminatieradar begon echter alweer op tilt te slaan en toen ze ook nog begon over haar indigo-zoontjes River en Storm was ik wel weer klaar.

Wat denk je Jan, moet ik werken aan mijn social skills?

Lfs!

Viv

Viv,

 Nee joh, niks meer aan doen!

 Al verbaast het me wel weer dat je ‘fruitmoeder’ bent. Nooit van gehoord! Bij ons in Friesland hebben de vrouwen bij de sport helemaal geen rol langs de lijn. Ja, roddelen en roken. En die kinderen krijgen in de rust een glaasje ranja van de club. Misschien niet zo ‘helemaal leuheuk!’ als een Super Power smoothie van Rens Kroes (met banaan, limoensap, sinaasappelsap, kaneel, maca-poeder, proteïnepoeder en een scheutje amandelmelk), maar het levert volgens mij allemaal gezonde Hollandse jongens en meiden op.

 Jongens van Jan de Witt. JAN de Witt, Viv. Heb je ‘m?

 Kus!

JanD

 Lieve Jan.

We gaan het nu niet ook nog eens over ‘wit’ hebben, dat wordt me echt teveel op een dag.

Daarbij moet ik hoognodig mijn Instagram account bijwerken. #Chipsgirl.

Lfs,

Viv 

Vivienne (Groenewoud) & Jan (Dijkgraaf) bemailen de toestand in hun wereld. Tenzij ze het eens zijn. Scherp. Snedig. Snerend. Smakelijk (en -loos, JD). Schmierend. Stuiterend. Smalend. Smullend. Schaamtevol (en -loos, VG). Regelmatig, op onregelmatige basis.