(Misha Mengelberg 1935 – 2017)

STEUN RO

Er is klank; een notie van onmacht; een programma zonder kop of staart; er is kracht, kletspraat, mededogen; er is niks maar tevens een vergezicht, verhaspeld beeld vol werking en tegenwerking. Bovendien lijkt de taal hier en daar wat overspannen. Natuurlijk, onsamenhangend gezwatel kan wel degelijk gezellig zijn, of ontroeren. Onder omstandigheden kan zingeving mogelijk zijn, maar het zal niet meevallen om er iets steekhoudends op te grondvesten. Hoewel, zoiets moet toch ooit geprobeerd zijn. Een voorbeeld wil mij nu even niet te binnen schieten. Uit: Misha Mengelberg, Koeien/Cows.

‘weer is een dag voorbij’

Vorig jaar ging de ‘Misha opera’ Koeien/Cows op tournee. Guus Janssen had de stoel van Misha in ICP al eerder overgenomen en op basis van schetsen en ideeën van Mengelberg samen met regisseur Cherry Duyns een heuse opera voltooid voor ICP Orchestra. Waar je jezelf vooraf kon verwonderen over het samengaan van improvisatie (Misha’s kracht) en opera (waarin iedere gevoelsuitbarsting is gescript) bleek het een klein en veelzeggend pareltje, met het ICP op topsterkte en Pierre Bokma in de rol van Misha Mengelberg. Het lied Weer is een dag voorbij had toen al bij deze toeschouwer een melancholieke kracht. Dat er maar liefst twee giganten (Bokma en Janssen) voor nodig waren om Misha uit te beelden had iets treffends. Het prachtige citaat hierboven komt uit deze opera. Hilarisch en typerend hoe Misha in tien woorden tweeduizend jaar christelijke geschiedenis onderuit haalt.

‘vieze en lekkere lucht’