Terwijl Robert Jensen de afgelopen zes maanden op zijn vertrouwde RTL5 te zien was, is er van Jan Paparazzi, jarenlang de meest gevreesde sidekick van Nederland, niets meer op televisie vernomen. Waarom zat hij niet meer als vanouds op de rode bank en hoe kijkt hij aan tegen de nieuwe exit van Robert? Wij zochten hem op.

STEUN RO

De talkshow van Robert Jensen was de afgelopen zes maanden in niets meer te vergelijken met wat het vroeger was. Namen er in zijn hoogtijdagen voornamelijk mislukkelingen uit Idols plaats op de bank, nu was die plek vooral gereserveerd voor mensen met een rechts geluid, zoals Geert Wilders, Henk Westbroek en Thierry Baudet. Hen vroeg hij wekelijks het hemd van het lijf, terwijl er over de Amsterdammer zelf toch maar bar weinig bekend is. Zowel hij als broer Frank Dane houden hun privéleven strikt geheim, terwijl ze ondertussen wel al jarenlang fanatiek in dat van andere sterren wroeten. Foto’s van Dane’s vriendin, die hem deze zomer een eerste zoontje schenkt, doken reeds op maar verder is er weinig duidelijk over wie zij nu precies is. Hetzelfde geldt voor Jensen die al meerdere keren in gezelschap rondom zijn woning aan het Vondelpark werd gesignaleerd, maar nog nooit openheid van zaken gaf over zijn relatiestatus. De vraag is dan ook met wie hij onlangs zijn 46e verjaardag vierde. Van de presentator is bekend dat hij zich op kantoor nauwelijks met zijn redactieleden bemoeide en ook talkshowgasten hoeven niet op een bezoekje van Robert aan de kleedkamer te verwachten. Voor, en regelmatig ook na de opnames, wilde hij al in zijn beginjaren niemand zien. Verzoekjes van BN’ers voor een korte privé-ontmoeting werden in de meeste gevallen dan ook weggewuifd.

Toestemming
Eén van de weinigen met wie hij, buiten kantoortijd, wel regelmatig tijd doorbracht, was zijn maatje Jan Paparazzi. Volgens hem kunnen we gemakshalve aannemen dat Robert vrijgezel is zolang hij niet over een partner in zijn leven wilt praten. ‘Mark Rutte is ook al jarenlang single dus dat kan toch gewoon? Soms zijn mensen alleen’, lacht Jan. Veel kijkers vragen zich ondertussen al maanden af waar Jan toch is gebleven. Waarom nam hij de afgelopen 24 weken geen zitting meer op de bekende rode bank en waar hangt hij überhaupt uit? Wij zochten hem op in Soest, waar hij samenwoont met zijn vrouw Sandy van den Brink en diens zoontje Jimi. Wanneer de altijd goedlachse Rotterdammer ons ontvangt in zijn kantoor aan huis, blijkt dat hij de entertainmentwereld andersom wel degelijk nauwgezet in de gaten houdt. Stapels jaargangen van o.a. Weekblad Privé en Nieuwe Revu liggen netjes gesorteerd in kasten. Van covers met de 2017 overleden Adele Bloemendaal uit de jaren tachtig tot exemplaren met de toen nog gehuwde Rob de Nijs en Begindag Meuldijk uit de jaren negentig. Jan mag zich daarmee hoogstwaarschijnlijk de grootste verzamelaar van deze tijdschriften noemen.

‘Tja, waarom ik niet meer op die bank zit? Ik had het graag gewild, maar ik krijg daar geen toestemming voor van de AVROTROS waar ik tegenwoordig werkzaam ben. Ik presenteer er tussen vier en zes De Jan Paparazzi Show op Sterren NL Radio en zij willen niet dat ik mij aan een andere zender verbind. Ik hang in het AVROTROS gebouw naast Jaap Jongbloed, Jan Smit en Antoinette Hertsenberg en ben dus echt een gezicht van die club. Je kunt nu eenmaal niet tegelijkertijd voor zowel Ajax als Feyenoord voetballen. Ik zou het echter wel leuk gevonden hebben, al is de show niet meer het lachen, gieren, brullen met domme blondjes als Kelly van der Veer wat het ooit was.’


Boter en suiker
In de jaren negentig en nul was Jan, met name op de radio, de meest gevreesde sidekick van Nederland. In zijn item Telefoonterreur nam hij onbekende en bekende Nederlanders, zoals Maarten Spanjer, hardhandig in de maling, soms tot schelden aan toe. Het leverde hem de achternaam Paparazzi op waarmee hij een alter-ego voor zichzelf creëerde. ‘Ik heet eigenlijk Zwart, maar met deze naam -door Robert bedacht- kon ik toch net iets verder gaan. Men zou mijn sterke verhalen toch wel direct doorhebben, maar in werkelijkheid ging de meerderheid er met boter en suiker in. Nu nog spreken mensen me op straat aan met Paparazzi, omdat ze denken dat ik echt zo heet.

Vandaag de dag ziet Robert’s programma er heel anders uit. Onderwerpen als massa-immigratie, de klimaatwaanzin en Amerika vatten meer de tijdsgeest van nu en Robert weet van die dingen honderdduizend keer meer af dan iemand als Erik Mouthaan. Hij is altijd goed geïnformeerd en zou veel meer kijkers scoren op RTL4. De nieuwe directeur Peter van der Vorst zou ik dan ook willen adviseren hem een zendertje op te schuiven. Dat gun ik Robert, die ik privé ken als een warme vriend die zich niet zo snel op de kast laat jagen dan op televisie soms lijkt. Zelf zou ik ook wel weer eens iets willen doen op televisie, maar dan over Hollandse artiesten als Frans Duijts, Jannes en Sieneke. Ik ben elke dag op kantoor, dus de zenderleiding mag elke dag bij me binnenstappen om het voor te stellen.’ Jan zou bij zo’n programma wellicht meer tv-kijkers trekken dan Jensen in de toekomst doet, want Robert gaat ervan uit dat zijn meest recente uitzending misschien wel zijn laatste was. In een lang betoog verklaarde hij de weg naar een terugkeer op televisie als lastig te hebben ervaren, omdat zowel RTL als de NPO niet over een nacht ijs gingen bij hun besluit wel of niet met hem in zee te gaan.

Diepe dankbaarheid
Hoezeer Jan ook van een tv-programma zou genieten, als het voor de rest van zijn leven bij radio blijft is hij ook een gelukkig mens. Een half jaar geleden zakte hij thuis in zijn kantoor in elkaar en is hij volgens artsen zelfs enkele minuten klinisch dood geweest. Jan: ‘Het had veel meer voor de hand gelegen dat je nu mijn vrouw Sandy had geïnterviewd over mijn begrafenis dan mijzelf. Ze hoorde beneden een klap en trof me boven schuimbekkend aan. Via het raam ben ik door de brandweer naar buiten getakeld en laatst ontmoette ik die man opnieuw bij een lezing.’

Volgens de doktoren is Jan een medisch wonder en behoort hij bij de slechts 3% die een dergelijke hartstilstand overleeft. ‘Ik heb in mijn leven nooit iets tegen mijn zin gedaan, maar nu ik voor mijn gevoel in reservetijd leef doe ik dat nog minder. Ik haal het maximale eruit en ban mensen met negatieve invloed sneller uit mijn leven. In gezeur van domme mensen heb ik echt geen zin meer. Zeker als je ziet hoe snel het afgelopen kan zijn. Je loopt naar boven en een milliseconde later val je dood neer. Het feit dat ik er desondanks nog steeds ben, vult mij met een diepe dankbaarheid. Net als de aanwezigheid van Sandy, echt een vrouw uit miljarden. Ook bij haar is de rust weer teruggekeerd, nadat ik in het begin nog elk uur, en sowieso als ze buiten een ziekenwagen hoorde, een appje moest sturen dat alles oké was. Als ik ooit moet gaan, dan het liefst met haar naast me. Hand in hand, op de Titanic, kopje onder.’