We moeten dit. We moeten dat. We moeten zus. We moeten zo. Van de een op de andere dag zijn we in Nederland aanbeland in het Tijdperk van het Moeten. De ene dwingeland heeft zijn eisen nog niet op hoge toon bij ons neergelegd, of de volgende meldt zich. Als er één ding is dat we moeten, is het dit: zorgen dat het ophoudt.

STEUN RO

Oké, ze zijn te ver gegaan. Nu is het klaar. De kankercellen die nu al een paar jaar in onze maatschappij worden geïnjecteerd door beroepsactivisten van diverse pluimage moeten met de meest agressieve vorm van woordenchemo worden bestreden.

Waarom ik zo boos doe? Omdat ik boos ben.

De vlam bij het lont van mijn kruitvat werd ontstoken door dominee Rikko Voorberg. Die malle Eppie heeft het idee opgevat om tijdens de Nationale Dodenherdenking zijn eigen feestje te houden. Precies op het moment dat wij op de Dam of elders in het land de dodelijke slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en missies van ons leger elders op de wereld herdenken, houdt Voorberg een andere ‘plechtigheid’. Hij wil dat op het Rembrandtplein drieduizend witte papieren kruisen worden geplaatst, ter herdenking aan de vluchtelingen, asielzoekers en gelukszoekers die overleden toen ze op weg waren naar Europa.

Op zich al tamelijk treurig dat iemand de Nationale Dodenherdenking kaapt voor zijn eigen politieke agenda (“Wees welkom, welkom in mijn land”). Er zit namelijk, lijkt mij, een klein verschil tussen een Britse militair die op 6 juni 1944 in een amfibievoertuig in Normandië landde om zijn leven te wagen voor de herovering van de vrijheid van het Europese vasteland en een weldoorvoede Noord-Afrikaanse jongeman die op zoek naar eeuwigdurend gratis geld in ruil voor 6000 dollar een enkeltje Europa op een rubberboot heeft gekocht.

De bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg zijn niet zonder gevolgen gebleven

Maar als gezegd: dat iemand dat verschil welbewust wegpoetst in een (geslaagde!) poging nationale media-aandacht te genereren (net als hij dat eerder deed met zijn geknuffel met de veroordeelde pedoseksuele zwemleraar Benno L.): soit. De bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg zijn niet zonder gevolgen gebleven, zullen we maar zeggen.

Waarom ik toch boos ben, wilde u weten.

Nou, dat is om wat Rikko Voorberg zei toen hij zijn plannen presenteerde.

“Nederland moet stil staan bij de slachtoffers die wij, bedoeld en onbedoeld, zelf maken”.

Hoppa!

Wij móeten stil staan bij de slachtoffers die wij, bedoeld en onbedoeld, zelf maken.

Moeten.

En als we het niet doen, luidt de impliciete boodschap, zijn wij schuldig aan alle volgende slachtoffers. Want Rikko Voorberg zelf heeft ons immers gewaarschuwd. Hij heeft ons bewust gemaakt van ons mankement. Ons gebrek aan lerend vermogen na de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog. Toen wachtten wij de Geallieerden hoopvol op, nu moeten wij de poorten van de EU wagenwijd (ik bedoel: nog wagenwijder) open zetten voor…

Ja, voor wie eigenlijk? Voor hen die ons nu komen redden? Of voor hen die ons stelsel van sociale voorzieningen in gevaar komen brengen (of erger)?

Maar goed, het gaat mij om dat ‘moeten’.

Wij moeten helemaal niks.

Waarom kreeg deze Rikko Voorberg het bloed onder mijn nagels vandaan? Hij is de druppel.

Ik heb me natuurlijk afgevraagd waarom deze Rikko Voorberg het bloed onder mijn nagels vandaan kreeg. En ik weet hoe het komt. Hij is de druppel. De emmer is overgelopen. Ik ben compleet moeten-moe.

Want als je niet oppast, komt er elke week wel iemand zeggen wat we moeten, hè?

De Dodenherdenking-besmeurder werd voorafgegaan door Anousha Nzume. Over Anoushe Nzume is al veel geschreven en gezegd, maar het enige wat u hoeft te onthouden is: ze heet eigenlijk Anna Steijn – maar in die naam zat minder handel dan in Anousha Nzume. Wilt u toch meer weten, bijvoorbeeld over haar huwelijk met haar lelieblanke partner dr. Martijn Figee of hoe ze vroeger haar kinderen tijdens de Sinterklaasviering liet poseren met Zwarte Piet, dan moet u zelf maar even googelen.

Mij gaat het namelijk om dat kutwoord, dat ook Anousha Nzume er uit gooide ter gelegenheid van de presentatie van haar boek ‘Hallo witte mensen’. Wat zei zij in een interview met NRC Handelsblad? “Witte Nederlanders moeten een dikke huid kweken”. En: “We moeten het wel over racisme hebben”.

Nee, turrut, we moeten het helemaal niet over racisme hebben. En we moeten helemaal geen dikke(re) huid kweken. Jullie bovengemiddeld met pigment bedeelde dwingelanden hebben mijn grens bereikt van wat ik me laat vertellen.

Die huid is de afgelopen jaren namelijk al behóórlijk dik geworden.

Dat begon in 2011 met Quinsy Gario en zijn ‘kunstproject’ “Zwarte Piet is racisme”. En liep via mafklappers in Black Panthers-outfit die intochten van Sinterklaas verstoorden in een rechte lijn naar Sylvana Simons.

Wat we van Sylvana Simons allemaal niet moesten…

Sinds haar entree bij het Nederlandse Erdogan-filliaal DENK moesten we verbinden met alle ‘mensen van kleur’ en sinds haar entree bij haar eigen politieke vehikel Artikel 1 vooral met mensen van LGBTQIAP-kunne. Voor hen die wat achter lopen in het circuit: ook de queers, de interseksuelen, de aseksuelen en de panseksuelen. En met negers, uiteraard.

Gloria Wekker heeft de gave haar eisenpakket te verpakken in een bijna slaapverwekkend rustig betoog

En had ik Gloria Wekker al genoemd? Die heeft, in tegenstelling tot de hiervoor genoemde sisters Syl, Anoush en Quins, de gave haar eisenpakket te verpakken in een bijna slaapverwekkend rustig betoog. Het komt allemaal een stuk vriendelijker haar strot uit (en ze kijkt ook liever) dan bij het militante deel van de nationale BLM-gemeenschap. (Googel maar, als je die afkorting niet kent…) Maar Gloria is ook van de Moeten-club. “Nederland heeft een koloniale cultuur en die moet worden gedekoloniseerd”.

En als je het niet doet, krijg je Arzu Aslan, Mariam El Maslouhi, Seada Nourhussen en (daar is ze weer) Anousha Nzume over je heen (in de figuurlijke betekenis van het woord, goddank). Met hen verscheen eind 2015 een legendarisch interview in NRC Handelsblad met als kop: “Witte mensen moeten eens luisteren”.

Voor ik bij mijn volgende vakantie naar de Overzeese Gebiedsdelen last krijg omdat het hier wel heel erg over ‘vrouwen van kleur’ uit die regio gaat, dacht ik: eens even kijken wat we van Tunahan Kuzu van DENK, zoals u wellicht weet een Turkse Nederlander, eigenlijk allemaal moeten. Verrassing: weinig. Kuzu is meer een verdediger dan een aanvaller. “De bedrijfstop moet voor 10 procent uit allochtonen bestaan en voor 30 procent uit vrouwen”, zei hij in het Financieel Dagblad. Pas als hij hetzelfde in De Telegraaf niet over ‘de bedrijfstop’, maar over ‘criminelen in de cel’ zou hebben, zou het wat stof doen opwaaien.

Ik wil ook best wel kritisch naar mezelf kijken.

Waarom heb ik een niet te remmen allergische reactie op al dat moeten van die lui?

Zelfs naar mijn ouders luisterde ik als ze zeiden dat ik mijn kamer moest opruimen

Is het omdat ik me al mijn hele leven verzet tegen mensen van wie ik dingen moet? Nee, zelfs naar mijn ouders luisterde ik als ze zeiden dat ik mijn kamer moest opruimen – wat in de ogen van mijn moeder gelijk stond aan dekoloniseren, want het leek wel een jungle in there. (Niet dat ik het deed, maar ik ontstak ook niet in woede).

Is het omdat ik een racist ben? Nee, want ik ben geen racist. (Wat voor al die zwarte racisten trouwens reden is om onmiddellijk te zeggen dat ik wel racist ben, want white innocence enzo). Plus: Rikko Voorberg-achtigen zijn toch moeilijk een ras te noemen?

Is het omdat ik stiekem weet dat mijn voorvaderen zich de moeder hebben geprofiteerd ten tijde van de slavernij? Nee, want in de tijd dat de slavernij nog niet was afgeschaft, waren al mijn voorouders – voor zover te achterhalen in de familiestambomen – zélf zeer slecht betaalde en door hun bazen misbruikte landarbeiders of huishoudsters.

Ik zoek de verklaring ergens anders. Bij de rubberen ruggengraat van de meeste Nederlanders. Die laten het allemaal maar gebeuren. Die laten mensen de Nationale Dodenherdenking kapen. Die laten mensen roepen dat we de plicht hebben iedereen die hier wil komen wonen welkom te heten – inclusief een zak met geld. Die laten mensen zeggen dat wij gedekoloniseerd moeten worden. Die laten zich uitschelden voor racist. Die laten iedereen de andere wang zien.

We moeten ‘Ho!’ zeggen.

Want wie zwijgt, stemt toe.

Voor je het weet halen we ons dezelfde ellende op de hals als de Zweden, met hun doorgeslagen gastvrijheid. En zijn we 22 miljard lichter omdat we gaan geven wat die Anousha’s en Gloria’s echt van ons moeten: herstelbetalingen.

Zij plukten geen katoen, wij hielden geen slaven.

Ingewikkelder hoeft het niet te zijn.

PS. En alles wat we moeten van de Internationale Socialisten en ander extreem-links krakerstuig: fuck them. En hun rechtse evenknieën, met hun piemeltjes die ergens in moeten? Fuck them too.