De rudimentaire landbouw in Uganda en die in het gesofisticeerde Nederland zijn elkaars uitersten. Maar in Nederland is de landbouw ook van ver gekomen, meent Stephen Dradenya Amazia. Dus is juist Amsterdam de uitvalsbasis bij uitstek voor een vakblad voor Ugandese boeren.

STEUN RO

Op z’n dooie akkertje ploegt de os een droog zanderig perceeltje om. De boer loopt op blote voeten door de voor om de houten ploeg in bedwang te houden. Stof verzamelt zich in het zweet op zijn voorhoofd.

Een tafereel, niet van honderd jaar geleden, maar van een slordige 10.000 kilometer verderop. Om precies te zijn: in Oeganda. De landbouw is hier van een heel andere orde dan die in Nederland. Om niet te zeggen: ze zijn elkaars uitersten. De verschillen zijn zo groot, dat de boer in Oeganda er ogenschijnlijk niets concreets van kan leren.

Toch wel, meent Stephen Dradenya Amazia. ‘Of je nu 200 koeien melkt met een robot of 2 met de hand, de basis blijft hetzelfde: ze moeten gemolken worden. Ze hebben goed voer en goed water nodig. Planten hebben water nodig en voeding. Je moet het geoogste product goed bewaren en de oogst aan de man weten te brengen.’

.
.

Vakblad

Marc van der Sterren is agrarisch journalist en blogger voor Farming Africa. Hij is breed geïnteresseerd en schrijft over alles. Als hij zich niet in kan houden ook columns. Hij werkt vooral voor vakbladen en beschrijft het wereldtoneel van de landbouw. Van Europa tot Afrika.Œ De productie van voedsel is nu eenmaal een internationale aangelegenheid en een eerste levensbehoefte vol politieke en maatschappelijke controverses. Landbouw is spannend!