In de vorige eeuw hadden we Teleac. Teleac heeft mij leren schaken. Best bijzonder voor televisie. Misschien wel omdat ik televisie op die manier al van jongsaf met ‘leren’ associeer ben ik dolblij met de serie die de VPRO heeft gemaakt met Martin Koolhoven. Het is, voor het eerst in  tijden, televisie die de geest prikkelt, die je laat nadenken over alledaags vermaak, en dat dankzij een hartstochtelijk verteller, die meer weet dan wij met zijn allen bij elkaar. Of althans, zo lijkt het. En dat is fantastisch.

Terug naar school. Zo voelt het. En dan bedoel ik de school waar ik dankzij de hartstocht van leraren klassieke talen de oude filosofen ontdekte, en de filmcolleges die ik tijdens mijn studie Theaterwetenschap mocht meemaken. Maar dan veel leuker.

En dus: Ja. Ik beken. Ik ben hoger opgeleid. Geen schande. Maar wel behorend tot een minderheid die zich door het media-aanbod een beetje in de steek gelaten voelt. Want ja, zelfs de DWDD-colleges zijn mij meestal een tikje te oppervlakkig. Leuk hoor, dingen met legoblokjes en geinige experimentjes, maar niets in die programma’s daagt mij uit om hoger te reiken, beter te kijken, langer na te denken. En dat is waar ik al sinds mijn vroege jeugd behoefte aan heb.

Kirrende kreetjes

Coöperatie van journalisten én lezers. Sinds 2009.