Drie dagen en nachten bracht hij door op een plek waar eigenlijk geen mens kan leven. Bergbeklimmer Wilco van Rooijen bereikte een aantal jaar geleden de top van de gevaarlijkste berg ter wereld, de K2 in Pakistan. Nadat een ijslawine de touwen op het steilste stuk net onder de top had weggeslagen, bleef Van Rooijen op de ijskoude top achter. Zonder slaapzak, zonder eten, zonder drinken, zonder extra zuurstof. Zijn Ierse teamgenoot Gerard, met wie hij zich ingroef in de sneeuw, zou het niet overleven. Van de klimmers die vlak na de lawine de afdaling waagden, zouden er elf verongelukken, vaak weggegleden langs de spekgladde ijswand.

STEUN RO

In de ijle lucht en met twintig graden onder nul had ook Van Rooijen geen andere optie dan uiteindelijk toch de levensgevaarlijke afdaling te maken. Ernstig verzwakt, uitgedroogd, bijna sneeuwblind en met ernstige bevriezingsverschijnselen aan zijn voeten bereikte hij na drie dagen het kamp.

Zijn eenzame avontuur in de kou trok de aandacht van miljoenen mensen. Wat bezielt die man? vroegen velen zich af. Collega-klimmers werden op radio en tv uitgehoord over de bergsport. Of ze niet met een helikopter van die berg gehaald hadden kunnen worden, vroeg een verslaggever van nova. ‘Wij klimmen niet om overal met een helikopter te worden opgehaald,’ antwoordde klimmer Hans van der Meulen, eraan toevoegend dat een helikopter niet eens op die hoogte kán landen.

Waarom mensen daar willen zijn, in die mensonvriendelijke omgeving? Van der Meulen: ‘Omdat de natuur daar overweldigend is. Het is de enige plek op aarde waar je helemaal op jezelf bent aangewezen. Ook op die hoogte besef je wat het gevaar is, maar daardoor leef je voor honderd procent.’ Al kan ook hij zich voorstellen dat anderen vinden dat het gekkenwerk is. ‘Dat vindt mijn moeder ook.’

Wat bezielt deze extreme sporters? Bergbeklimmers, oceaanzeilers en poolreizigers? Waarom verleggen vooral zij hun fysieke grenzen op deze manier? Zijn ze bereid meer risico te nemen dan anderen? Op de beruchte K2 overlijdt gemiddeld één op de vier klimmers. Het is niet vreemd dat psychologen het gedrag van deze avonturiers heel lang hebben verklaard uit zucht naar sensatie. Bergbeklimmers zijn adrenalinejunkies die ervan houden te flirten met de dood, zo werd lang gedacht.