Duitse onderzoeksjournalisten gaan in aanloop naar de Bondsdagverkiezingen Facebook helpen om fakenieuws te ontmaskeren. In Nederland is nepnieuws in verkiezingstijd nog een gezelschapsspel. Staat de mol na 15 maart op het bordes bij de koning?

STEUN RO

De journalist keert terug als opsporingsambtenaar. Na jarenlang wegbezuinigd te zijn, omdat goed hoor en wederhoor te duur werd, gloren er nieuwe carrièrekansen in de strijd tegen nepnieuws. Hoe de wal het schip keert.

Werk ligt voor het oprapen, want in de aanloop naar de verkiezingen geven politieke partijen gas op hun campagnes.

In ons land valt op 15 maart wat te kiezen met meer dan tachtig lijsten en heel veel ontevreden kiezers. De lijn van voortdurende vooruitgang is doorbroken en dat maakt mensen als Peer Voskamp boos. Hij richtte daarom de Boze Witte Mannen Partij op. Peer kon gewoon geen partij vinden die het helemaal met hem eens is. Een van zijn belangrijkste programmapunten: gratis chinees eten voor boze witte mannen op zondag.

Peer staat niet alleen. Binnen het politieke landschap is sprake van versnippering en verwarring. “De corrigerende beschavende werking van de gedeelde dagelijkse realiteit wordt aangetast door gegoochel met gegevens en het creëren van nepnieuws, waarbij de waarheid van de ander ontwricht wordt”, meldt de Trendrede 2017.

Moeilijk is dat allemaal niet. Iedere minuut wordt 300 uur video geüpload door YouTube-gebruikers, iedere minuut worden honderdduizenden foto ’s door Instagrammers online gezet en iedere minuut verschijnen miljoenen nieuwe Facebook-berichten. Ga dat maar eens bijhouden en beoordelen.

Nepnieuws is nauwelijks van écht nieuws te onderscheiden. Ze hebben dezelfde eigenschap. Het nieuws heeft een ziel. Van de productie wordt iets bijzonders gemaakt. Zie Peer op zijn Facebookpagina. De relevantie is te vinden in het feit dat de informatie je bijblijft en het verhaal gedeeld wordt via social media.

Peer ken ik in zijn ware gedaante als een aimabel mens. Ik vind het een zeer geslaagde grap. Maar hij heeft zich wel heel sneaky in mijn algoritmen genesteld. Tot de verkiezingen van 15 maart blijft hij daar vermoedelijk ook. Ik voorzie dat ik meer van hem ga horen, dan van pakweg Sybrand van Haersma Buma of Lodewijk Asscher. Ik zie hun aanplakbiljetten wel, maar ze komen niet onder mijn huid.

Politieke Partijen laten de komende tijd weer heel veel proefballonnen op. Het cement van hun campagne is voor een groot deel nog schieten met hagel. Woorden uitstorten in de informatiezee. Wie niet met wie, blijft na de eerste ‘super weekend’  van congressen hangen. “De kans dat de VVD met de PVV gaat regeren is nul procent”, zegt onze premier. Zegt het maar: zien wij hier de mol in actie?

Staat het regeerakkoord al in de steigers? Al of niet met gedoogsteun van de Boze Witte Mannen Partij? Mogen we straks 150 op onze snelwegen? Is de bijstand straks een ‘bed-bad-brood-regeling? Komt er extra geld voor management in de zorg? Stappen we uit de EU?

Staat de mol na 15 maart op het bordes bij de koning?

    Ruud Poels schrijft over veranderingen die hij ziet in de nieuwe economie. Hoe vinden mensen en organisaties daar hun weg in? En worden we er gelukkig van?