In de brugklas werd ze omringd door moslims, maar die gaven haar een tegenstrijdig beeld van de Islam. Zo werd Anouk (18) nieuwsgierig: wat is de Islam nu echt? Ze begon een online zoektocht en het was liefde op het eerste gezicht. Ze bekeerde op 15-jarige leeftijd en een half jaar later droeg ze een hoofddoek. Op 18-jarige leeftijd trouwde ze met de Islamitische Ayoub en verhuisde ze naar Marokko om met hem samen te wonen.

“‘De hoofddoek is een teken van onderdrukking’, heb ik altijd gezegd. ‘Dat dragen vrouwen om hun familie te plezieren.’ Toen ik vijftien jaar was, zei een vriendin: ‘dat kun je niet zeggen als je er nog nooit één hebt gedragen’. Diep van binnen wist ik dat ze gelijk had en daarom stemde ik in met haar verzoek om samen met hoofddoek naar een lezing te gaan. Ik deed een strakke hoofddoek om en bedekte mijn skinny jeans met een tuniek zodat het geheel er kloppend uit zag. Tuurlijk voelde ik me in het begin even bekeken. Maar in plaats van de onderdrukking die ik had verwacht, voelde ik een enorme bevrijding. Op stations waar ik normaal zonder hoofddoek liep, werd ik altijd nagefloten, maar toen niet meer. Waar mensen eerst altijd naar mijn tieten keken, luisterden mensen nu naar wat ik zei. Door de hoofddoek werd ik beoordeeld op mijn innerlijk in plaats van op mijn uiterlijk; het gaf me meer respect.

Nieuwsgierig

Ik heb de Islam altijd al interessant gevonden. Nog voordat ik naar de brugklas ging, vroeg ik me op vakantie in Turkije af wat er achter die vrouw met hoofddoek en het oproepen tot het gebed zat. Dat werd nog meer toen ik terecht kwam op het vmbo van een gekleurde school in Dordrecht. Daar had ik veel Islamitische klasgenoten waar ik mee bevriend raakte en door hen kreeg ik tegenstrijdige beelden van de Islam. Zo had ik via de media gehoord over vrouwenonderdrukking, maar bij hen thuis zag ik hun moeders met slippers hun zoon of mannen slaan. In de kantine zeurden de jongens dat er alleen maar varkensproducten verkrijgbaar waren, maar ze namen wel zomaar meisjes mee naar huis. Ik vroeg toen aan hen hoe dat zat, maar zij namen me niet serieus. Ze noemden me soms zelfs hoer, want zo zagen ze mij als niet-moslim. Dat ze me zo noemden deed me niet zoveel, maar wel dat ik nog steeds niet meer wist dan eerst. Daarom ben ik mijn antwoorden online gaan zoeken. Soms zat ik dan middagen te googelen, maar soms liet ik het ook even los en deed ik wat andere pubers deden: uitgaan, drinken en met jongens mee.

Correspondent Marokko e.o.