Het zal menige vrouw bekend voorkomen: de man die bij het eerste kuchje meteen zijn badjas aantrekt. Die zijn ziektesymptomen googelt, beginnende cholera constateert en alvast de muziek voor zijn begrafenis uitzoekt. Die lijdzaam tussen de klamme lappen kruipt en daar kermend roept om vanillevla of een kopje groentesoep, “maar wel graag zonder de groenten!”.Waarom mannen veel meer moeite hebben met ziek zijn dan vrouwen.

STEUN RO

Zeg de woorden ‘zieke man’ en de vrouwen om je heen barsten los in hoongelach en zure grappen. Het aandacht vragen, het klagen, het Grote Lijden: het is een bron van ergernis. “Hij zegt alles wat hij voelt, elk dingetje moet gedeeld worden,” vertelt Rosalie over haar vriend. “Zo van: ‘Ik heb zo’n last van een geïrriteerd ooghoekje.’ Dan denk ik: ‘Ja, dus?’ Soms krijgt hij er ook spontaan andere symptomen bij, zoals moeilijk lopen. Dan gaat hij door het huis schuifelen, terwijl hij keelpijn heeft. Die keel/been-connectie snap ik helemaal niet.”

Ook de vriend van Marlies maakt nadrukkelijk kenbaar waar hij last van heeft. “Ik verdenk hem ervan juist een zware hoestaanval te krijgen als ik net naar mijn werk wil. Ook gaat hij er altijd heel sneu bij liggen, het liefst met alle lichten uit en de radio op de slechtste zender. Wat eten betreft heeft hij dan weer wel heel specifieke voorkeuren: broodje zus, met uitje zo gesneden, wel met peper, en nee, natúúrlijk niet met zout!”

Alsof hij stervende is
Lottes man mag bij ziekte graag suggereren dat zijn laatste uur heeft geslagen. “Hij doet alsof hij stervende is, omdat ik hem anders misschien niet serieus neem. Hij kreunt, kan meteen niks meer, het lijkt wel een bijnadoodervaring. Ergens werkt het ook op mijn lachspieren.”

Marlies is het lachen na net een dikke week mannengriep helaas vergaan: “Het irritantste is dat hij alleen maar gericht is op het ziek zijn, niet op het beter worden. Het komt niet in hem op om paracetamol te nemen of thee te drinken, maar hij blijft wel roken en wil absoluut niet naar de huisarts.”