De Vrienden van Raadhuis Maarn hebben de dertigduizend euro binnen. Daarmee is een mijlpaal bereikt en blijft het voorste deel van het monumentale pand definitief behouden voor de bevolking van Maarn. En voor drie Maarnse ondernemers.

STEUN RO

‘We hebben hier wel eens anders gezeten in deze kamer,’ zegt Betty van der Meulen, secretaris van de stichting Vrienden van het Maarnse Raadhuis, doelend op een crisisberaad in de Doornse burgemeesterskamer. Dat was in 2013, toen voormalig wethouder Homan het pand in een schimmig verkoopproces dreigde te verkopen en het raadhuis verloren dreigde te gaan als openbare gelegenheid voor Maarn.

Die verkoop ging niet door, ook vanwege luide protesten vanuit Maarn. Homan verdween niet veel later van het toneel en de nieuwe wethouder Boonzaaijer verdeelde het complex in drieën. Daarmee werd een oude wens -de aankoop van het voorste deel van het raadhuis- bereikbaar voor de bevolking van Maarn.

Opbrengst ‘marktconform’
Boonzaaijer brengt de verkoopcontracten een dezer dagen naar de gemeenteraad, die er ‘een klap op mag geven’. Bedragen blijven nog even onder de pet, totdat alles in kannen en kruiken zit. ‘Maar de opbrengst is marktconform’, aldus een verheugde Boonzaaijer vanochtend. ‘Je ziet dat volhouden wordt beloond, dat de aanhouder wint.’

Want heel gemakkelijk ging het niet, zoveel geld ophalen in Maarn. De verkoop van symbolische steentjes stokte bij een bedrag net boven de twintigduizend euro. Met een kerstkaartenactie werd alsnog het beoogde streefbedrag van €30.000 gehaald. Opgebracht door honderden Maarnaars, zegt Van der Meulen. ‘Zeker een op de vier huishoudens heeft er aan bijgedragen.’

Drie Maarnse ondernemers betalen leeuwendeel
De €30.000 is een klein deel van de koopsom, het leeuwendeel, zegt Van der Meulen, wordt opgebracht door drie Maarnse ondernemers, ook vrienden van het Raadhuis: Architectenbureau A&R10, dat in het pand kantoor gaat houden, notariskantoor EMS-notarissen, dat elders in Maarn al een kantoor heeft en Breur Holding, een zakelijk vehikel van de voorzitter van de stichting, makelaar Niek Breur.

Zij mogen net als de stichting gebruik maken van de raadzaal van het oude Raadhuis, voor recepties en ontvangsten. De raadzaal wordt de komende maanden omgetimmerd naar de versie van 1923.
Die restauratie is niet gereed voor de vieringen van Koningsdag en 4 en 5 mei, een belangrijke reden om het raadhuis voor Maarn te behouden, maar wel voor de volgende intocht van Sinterklaas. Behalve de restauratie van de raadzaal zelf moeten er ook nog een keukentje en een extra toilet gebouwd worden, zegt Breur: ‘Want met een toilet redden we het niet, daar moet nog een escapetoilet bij.’

Openbaarheid gegarandeerd, niet zoals Sparrendaal
Het gebruik zal geregeld worden in een verenging van eigenaren, waarin alle vier partners zitting hebben. Maarnaars kunnen na de verbouwing de raadzaal weer afhuren, bijvoorbeeld als trouwlocatie. Net als de ondernemers zelf zullen ze wel moeten betalen voor gebruik.

De openbaarheid van het voorste deel van het Raadhuis wordt gegarandeerd met bepalingen in de verkoopcontracten. Het zal niet gaan zoals in Driebergen, waar eind vorige eeuw het voormalige -monumentale- gemeentehuis Sparrendaal voor een gulden werd overgedaan aan stichting Hendrick de Keyser.

Met die verkoop beoogde Driebergen te besparen op de hoge onderhoudskosten van het monument, waarbij het nadrukkelijk openbaar moest blijven voor de bevolking. Maar dat werd niet meegenomen in de contracten, waardoor Sparrendaal -op een enkele uitzondering na- gesloten blijft voor de Driebergenaren. ‘Dat is het voorbeeld van hoe zoiets niet moet’, aldus wethouder Veldhuizen.

Een actualiteit staat zelden op zichzelf, die komt voort uit context. Daarom reist Anthon Keuchenius (1964) graag rond, ongeveer tussen Heuvelrug en Jemen, om die context in tekst en beeld te brengen. Liefst ruim voor- of nadat die actualiteit zich voordoet. Of waar anderen hem laten liggen.