En weer was het raak in Indonesië. Dit keer was niet een aardbeving de boosdoener, maar een vulkaan. Maar het gaat hier niet om zo maar een vulkaan, maar om de Krakatau, een reus die in het verleden al eens een verschrikkelijk slachtveld aanrichtte.

Bij de uitbarsting van de Krakatau vielen meer dan 36 duizend doden. Op 27 augustus 1883, precies 135 jaar geleden, ontplofte de berg. Letterlijk. Het uiteenspatten van de berg was te horen in Australië en Singapore. Aan de Franse kust en in Chili steeg het waterpeil en in de staat New York rukte de brandweer uit. Nooit eerder tevoren had een vulkaanuitbarsting zulke grote gevolgen gehad voor mens en milieu.

‘Midden op de dag om half twaalf werden we ingesloten door een duisternis die bijna voelbaar was. Tegelijkertijd begon het modder, zand en ik weet niet wat nog meer te regenen. Om twaalf uur was de duisternis zo intens dat we op de tast over het dek moesten lopen.’

Het zijn woorden van kapitein Watson van het kleine vrachtschip de Charles Bal die precies op het moment dat de vulkaan z’n gloeiende as kilometers hoog de lucht in blies door Straat Soenda voer. Het was een waar pandemonium vertelt hij, ‘waarin de verblindende storm van zand en stenen en de intense duisternis alleen werd doorbroken door verschillende soorten bliksemlicht en een voortdurend gedonder.’ Het is niet verwonderlijk dat velen die in de buurt van de vulkaan verkeerden, dachten dat het einde der tijden nabij was.

Ik schrijf over alles wat mijn nieuwsgierigheid wekt. Dat is veel. Vaak kom ik uit bij verborgen hoeken van de geschiedenis, maar soms ook bij het persoonlijke verhaal. Het alledaagse leven èn het drama. Actueel, maar soms ook wat minder. Wel altijd goed geschreven en een plezier om te lezen.