De serie DICHTER BIJ biedt eigenzinnige dichters uit Nederland en Vlaanderen een platform voor nieuw en uniek werk. Deze keer een selectie gedichten uit de nieuwe bundel ‘Je zadelt een vlinder’ van Henry Sepers. In een weemoedige sfeer van verval worden observaties vervat in taal die het even veelkleurige als vergankelijke bestaan een glans meegeven gelijk die van de schoonheid van ruïnes. Het plaatst onze waarneming in ander perspectief: ‘Buiten is binnen en binnen/ is binnenste buiten gekeerd’. Woorden om te proeven, die stilzwijgend uitnodigen tot inkeer en reflectie: ‘Ik drijf je in zwarte wolkjes terug naar jezelf’.

STEUN RO

Henry Sepers – 'Je zadelt een vlinder' (72 p.). Uitgeverij Magonia, €16,95.

Eigenzinnig

‘Er zijn niet veel dichters die zo onverstoorbaar hun eigen gang durven gaan als Henry Sepers,’ stond in het juryrapport van de J.C. Bloemprijs over Sepers’ vorige dichtbundel ‘Spreekt de troubadour’ (2012). Hoewel Henry Sepers (1955) debuteerde met de roman ‘Het feest van de mollen’ (1993) en hierna nog vier romans uitbracht, publiceert hij sinds 2009 vooral poëzie. Verhalen en gedichten van zijn hand verschenen in o.a. Hollands Maandblad, De Gids, Maatstaf, De Poëziekrant en Het Liegend Konijn, en hij schrijft poëzierecensies voor het literaire weblog Tzum.

Zijn nieuwe bundel ‘Je zadelt een vlinder’ verschijnt bij Magonia, de nieuwe uitgeverij van Lex Jansen, die deze auteur al leerde kennen toen hij nog uitgever was bij De Arbeiderspers en daar Sepers’ vorige dichtbundels uitbracht. Met Magonia wil Jansen alleen romans en dichtbundels uitgeven waar zijn hart sneller van gaat kloppen. ‘Je zadelt een vlinder’ is zo’n werk waar hij onverdeeld enthousiast over is. Jansen: ‘Toen ik de kopij van zijn nieuwe bundel las, werd ik door hem meegenomen naar de Limousin. In het eerste deel van de bundel, arfeuille, lijken het innerlijk van de dichter en het Franse landschap in elkaar over te lopen:  ‘in de naakte aarde en meertjes, zie je je eigen vlees en bloed’.'

De dichter Henry Sepers ‘zadelt een vlinder’ op zoek naar ‘de heuvel van het kind’ en wil een jonggestorven meisje opwekken uit de dood om haar ‘te bekleden met weefsels zo teer, als nimmer tijdens haar eerste leven’. Steeds is Sepers op zoek naar de vraag of de magie van het woord nog werkt, zegt Jansen. ‘Juist daarom spreekt zijn werk me zo aan. Dat is immers wat ik met uitgeverij Magonia ook blijvend wil onderzoeken. In Je zadelt een vlinder doet Henry Sepers er alles aan om bovenstaande vraag met een luidkeels ‘ja’ te kunnen beantwoorden.’

JE ZIT VERLEGEN OM BEELDEN EN LOOPT HET WEGGETJE AF

 

Je zit verlegen  om beelden en loopt het weggetje af.

Halverwege sta je stil en laat je blik de grazige heuvel

afdalen. Je denkt: als er eens een metafoor was

die de werkelijkheid zou kunnen uitzuigen

als een vrucht, alleen wat velletjes blijven over.//

 

Eenmaal in het dal aangekomen, zie je een huis zonder dak.

Slechts de spanten zijn aanwezig, het gebouw is

klaar voor beschutting, maar schenkt haar niet.

Het is een plek om alles toe te laten, vogels en insecten

vliegen af en aan. Zaden van bomen zoeken zachte

plekjes in de vloer om te gedijen. De lucht

laat zich vrij naar binnen vallen en frist de wanden op.//

 

De mens is afwezig, maar goden  komen hier graag

want vanuit  deze kamers keren zij zonder moeite

terug in hun alomtegenwoordigheid.//

AAN DE OEVER VAN HET MEERTJE

 

Aan de oever van het meertje

heb je een gedachte losgelaten//

 

het lukt echter niet

om door het kroos heen te breken//

 

tot een eend vanonder zijn kontveren

de zwarte loper uitrolt  van het niets//

 

je gedachte neemt een duik

en keert niet terug://

 

de genade van het kroos

dat zich boven je sluit.//

IN HET KERKJE VAN LA ROCHETTE LIET EEN DUIF

 

In het kerkje van La Rochette liet een duif

door een gat in het dak haar boodschap

vallen op de mantel van Maria.//

 

In het stenen doopvont,

mystiek van ouderdom,

kuiste zij zich met regenwater.//

 

Jij was erbij in je ommuurde veste,

brak je schedel open naar de hemel,

dreef de heiligen uit je hoofd.//

 

Vijf jaar later keer je terug.

Maria is weer maagdelijk,

de fontanel is dichtgegroeid.//

 

Het badje staat nu droog,

maar een plaquette is gebleven,

gespijkerd aan een oude muur://

 

ici le 23-03-1944 a été

arrêté par la gestapo

Pierre Blanchon

déporté en Allemagne

mort en martyre

à Buchenwald le 18-03-1945.//

JE ZADELT EEN VLINDER EN LAAT JE VERVOEREN

 

Je zadelt  een vlinder en laat je vervoeren

tussen vleugels van dunne gordijnstof

naar de heuvel van het kind.//

 

Je roept  zijn vaak verzonnen naam

maar wie geen oren heeft kan niet horen.

Je staat voor de krijtomtrek van zijn leegte

maar wie geen ogen heeft kan niet zien.//